پيامبر در پاسخ آنان گفت : « لا خير فى دين لا صلاة معه ؛ دينى كه در آن نماز نباشد سودى ندارد . » مسلمانى كه در طول شبانه روز ، در برابر خداى خود سر تعظيم فرود نياورد و به ياد خداى خويش نباشد ، مسلمان درستى نيست .
در اين هنگام كه طرفين در شرايط خود به توافق نهايى رسيدند ، عهدنامهاى شامل مواد و شرايطى ، به امضاى پيامبر رسيد . پيامبر هيئت نمايندگى را مرخص فرمود كه به سوى قبيلهء خود رهسپار شوند و از ميان هيئت شش نفرى ، جوانترين فرد آنان را - كه در طول اقامت خود در مدينه ، علاقهء زيادى به فراگرفتن قرآن و احكام از خود نشان داده بود - براى رياست و امارت انتخاب كرد و او را نمايندهء مذهبى و سياسى خود در ميان قبيلهء طائف قرار داد و به او توصيه نمود كه در اقامهء نماز جماعت ، حال ضعيفان را در نظر بگيرد و نماز خود را طول ندهد .
بعدا مغيره و « ابو سفيان » از طرف پيامبر مأموريت يافتند كه همراه هيئت نمايندگى « ثقيف » به طائف بروند و بتهاى آنجا را بشكنند . ابو سفيانى كه تا ديروز خود حافظ بت بود و در راه حفاظت آنها سيل خون راه مىانداخت ، اين بار با تيشه و تبر به جان بتهاى « طائف » افتاد و آنها را به صورت تلّى از هيزم درآورد و زيور آلات بتها را فروخت و به دستور پيامبر قرضهاى « عروه » و برادر وى « اسود » را پرداخت . « 1 »
قطعنامهء روز « منى »
در اواخر سال نهم هجرت ، پيك وحى ، آياتى چند از سورهء « توبه » ( برائت ) را آورد و پيامبر را مأمور كرد كه شخصى را روانهء مكه كند تا در موسم حج ، آيات ياد شده را همراه با قطعنامهء چهار مادهاى بخواند . در اين آيات ، امان از مشركان برداشته شده و كليهء پيمانها ( جز پيمانهايى كه صاحبانشان به پيمان خود وفادار بوده و عملا نقض نكرده بودند ) ناديده گرفته شده است و به سران شرك و پيروانشان ابلاغ گرديده كه در
هامش
( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 542 - 544 ؛ سيرهء حلبى ، ج 3 ، ص 243 . سرگذشت هيئت نمايندگى « ثقيف » ، در كتاب اسد الغابه ، ج 1 ، ص 216 به صورت گستردهتر از آنچه در بالا نگاشتيم ، وارد شده است .