« طبرسى » ، در تفسير آيهء
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ
« 1 » ملاقات « عدى » را با پيامبر نقل كرده و مىگويد : وى موقعى حضور پيامبر رسيد كه رسول خدا ، آيهء ياد شده را تلاوت مىكرد . وقتى پيامبر از تلاوت آيه فارغ شد ، « عدى » با لحن اعتراضآميز به وى گفت : ما هرگز « احبار » و « راهبان » خود را پرستش نمىكنيم ، در اين صورت چگونه به ما نسبت مىدهيد كه ما آنان را « ارباب » خود اخذ كردهايم . در اين موقع ، پيامبر فرمود : « اگر آنان حلال خدا را حرام و حرام او را حلال كنند ، آيا از آنان پيروى مىكنيد ؟ گفت : آرى . فرمود : اين كار گواه بر آن است كه شما آنان را « رب » و « اختياردار » خود اخذ كردهايد » . « 2 »
غزوهء تبوك
دژ بلند و استوارى كه در كنار چشمه آبى ساخته شده بود و در نوار مرزى كشور « سوريه » در ميان راه « حجر » و « شام » قرار داشت « تبوك » مىگفتند . سوريهء آن روز ، از مستعمرههاى روم شرقى كه مركز آن قسطنطنيه بود ، به شمار مىرفت . مرزنشينان شام همگى پيرو آيين حضرت مسيح عليه السّلام و رؤساى بخشها نيز دستنشاندهء فرمانرواى شام بودند كه خود او مستقيما از امپراتور روم دستور مىگرفت .
نفوذ و انتشار سريع اسلام ، در شبه جزيرهء عربستان و پيروزىهاى درخشان مسلمانان در حجاز ، با وسايل آن روز در خارج منعكس مىشد و پشت دشمنان را به لرزه در آورده ، آنان را به فكر چاره مىافكند .
سقوط حكومت مكه و پيروى سران بزرگ حجاز تعاليم اسلام و دلاوريها و جان بازىهاى سربازان آيين توحيد ، امپراتور روم را بر آن داشت كه با ارتش مجهز و منظم بر سر مسلمانان بتازد و آنان را غافلگير سازد ، زيرا با گسترش و نفوذ فوق العادهء اسلام ، پايههاى حكومت خود را متزلزل ديده ، از فزونى قدرت نظامى و سياسى
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 31 .
( 2 ) . مجمع البيان ، ج 3 ، ص 24 .