اللّهمّ أنّي أبرأ إليك ممّا صنع خالد بن الوليد ؛ خدايا تو آگاهى كه من از جنايت « خالد » بيزارم و من هرگز به او دستور جنگ نداده بودم . « 1 »
امير مؤمنان جبران خسارت ضررهاى معنوى و روحى را نيز در نظر گرفت . از اين رو ، مبلغى را به كسانى كه از حملههاى خالد ترسيده بودند پرداخت و از آنان دلجويى كرد . وقتى پيامبر از اين روش عادلانهء امير مؤمنان آگاه شد ، فرمود : على ! من اين كار شما را با شترانى زياد و سرخ مو عوض نمىكنم . « 2 » على ! تو رضايت مرا به دست آوردى ، خدا از تو راضى شود . على ! تو راهنماى مسلمانان هستى ، سعادتمند كسى است كه تو را دوست بدارد و راهت را پيش گيرد ؛ بدبخت كسى است كه با تو مخالفت كند و از طريق تو منحرف گردد . « 3 » مثل تو نسبت به من مانند هارون است به موسى ، جز اينكه پس از من پيامبرى نيست . « 4 »
جنايت ديگر خالد
اين تنها جنايتى نبود كه « خالد » در دوران زندگى به ظاهر اسلامى خود مرتكب شده ، بلكه در دوران خلافت « ابى بكر » شديدتر از آن را انجام داد . اجمال آن اين است كه برخى از قبايل پس از رحلت رسول خدا راه ارتداد پيش گرفتند و يا به تعبير صحيح خلافت ابى بكر را به رسميت نشناختند و از دادن زكات ابا ورزيدند . خليفهء وقت ، گروهى را به اطراف فرستاد تا مرتدان را سركوب سازند .
« خالد بن وليد » به بهانهء ارتداد به قبيلهء « مالك بن نويره » حمله برد و « مالك » و تمام افراد قبيلهاش ، براى دفاع آماده بودند و همگى مىگفتند كه ما مسلمانيم سربازان اسلام نبايد به ما هجوم كنند . خالد از طريق مكر و حيله همه آنها را خلع سلاح كرد و
هامش
( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 430 .
( 2 ) . صدوق ، الخصال ، ج 2 ، ص 125 .
( 3 ) . امالى طوسى ص 318 .
( 4 ) . صدوق ، الامالى ، ص 105 .