پوشيدهاند ، حال آنكه چنين نظم و انضباطى در يك ملت غارتگر و يغماگر قابل تصور نيست . رهبر يك ملت يغماگر ، هرگز نمىتواند ردّ امانت را نشانهء ايمان بشمارد و آنچنان سربازان خود را تربيت كند كه آن را از بردن يك بند كفش از بيت المال بازدارد .
كاروانى از سرزمين خاطرهها
پيش از آنكه پيامبر عازم خيبر شود ، « عمرو بن اميه » را به دربار نجاشى فرستاده بود . هدف از اعزام سفير به دربار حبشه اين بود كه پيام پيامبر را به شاه آنجا برساند و از او بخواهد كه وسايل حركت كليهء مسلمانان مقيم حبشه را فراهم آورد . نجاشى دو كشتى براى حركت آنها ترتيب داد و كشتى مهاجران در سواحل نزديك مدينه لنگر انداخت . مسلمانان مهاجر آگاه شدند كه پيامبر رهسپار سرزمين خيبر شده ، آنان نيز بىدرنگ به سرزمين خيبر آمدند . مسافران حبشه موقعى رسيدند كه مسلمانان تمام دژها را فتح كرده بودند . پيامبر اكرم شانزده گام به استقبال جعفر بن ابى طالب رفت و پيشانى او را بوسيد و فرمود نمىدانم به كدام بيشتر خوشحال شوم : از اينكه پس از ساليان درازى ، موفق به ملاقات شما شدهام ، يا از اينكه خداوند از طريق برادر تو على عليه السّلام دژهاى يهود را به روى ما گشود . « 1 » سپس فرمود : مىخواهم امروز به تو چيزى را هديه كنم . مردم تصور كردند كه اين هديه از قماش هداياى مردم مادى است ؛ يعنى طلا و نقره است . ناگهان پيامبر سكوت خود را درهم شكست و نماز مخصوصى را كه بعدها به نام نماز « جعفر طيّار » معروف شد ، تعليم جعفر كرد . « 2 »
آمار تلفات
تلفات مسلمانان در اين نبرد بيش از بيست نفر نبود ، ولى تلفات يهوديان زيادتر
هامش
( 1 ) . بأيّهما أشدّ سرورا ؟ بقدومك يا جعفر أم بفتح اللّه بد أخيك خيبرة .
( 2 ) . صدوق ، الخصال ، ج 2 ، ص 86 و فروع كافى ، ج 1 ، ص 129 .