اولا اعزام شش سفير در يك روز به اطراف جهان ، آن هم با نامههايى محكم و مستدل ، هرگونه ترديدى را به روى مخالفان در آينده بست . امروز ، ديگر كسى نمىتواند با اين عمل بزرگ ، در جهانى بودن دعوت آن حضرت ترديدى به خود راه دهد . علاوه بر آياتى كه در اين زمينه وارد شده ، خود اعزام سفير ، بزرگترين دليل جهانى بودن رسالت پيامبر است .
ثانيا عموم زمامداران وقت جز خسرو پرويز كه مرد متكبر و مستبدى بود ، تحت تأثير دعوت و نامههاى وى قرار گرفته ، از نمايندگان پيامبر كمال احترام را به عمل آوردند . همچنين ، ظهور پيامبر عربى در محافل مذهبى محور بحث و مذاكره شد . اين نامهها خفتگان را بيدار كرد ، افراد غافل را سخت تكان داد و شعور ملل متمدن جهان را برانگيخت تا دربارهء موعود تورات و انجيل به بحث و تحقيق بپردازند و دانشمندان ربانى و اسقفها و كشيشان بىغرض ، با طرق مختلفى با آيين جديد در تماس باشند .
از اين نظر ، دستههاى زيادى از پيشوايان مذهبى شرايع آن روز ، در اواخر زندگانى پيامبر و پس از فوت وى ، راه مدينه را در پيش گرفته و از نزديك ، وضع آيين او را بررسى كردند .
تأثير نامهء پيامبر در نجاشى
نجاشى پس از تقديم هدايائى به نمايندهء پيامبر براى آشنا ساختن مبلغان مذهبى « حبشه » به حقانيت آيين پيامبر ، سى تن از كشيشان ورزيده را رهسپار سرزمين مدينه ساخت ، تا زندگى زاهدانه و ساده پيامبر اسلام را از نزديك ببينند و تصور نكنند كه او نيز مانند سلاطين روزگار ، دستگاهى دارد .
اعزاميان زمامدار حبشه به حضور پيامبر شرفياب شدند و عقيده پيامبر را درباره حضرت مسيح خواستند . پيامبر عقيده خود را دربارهء حضرت مسيح با خواندن يك آيه از سوره مائده روشن كرد . مضمون اين آيه ، آنچنان آنان را تكان داد كه بىاختيار اشك از ديدگانشان جارى گشت .