روزى كه پيامبر تصميم گرفت شش تن از مأموران زبده و دلاور خود را به عنوان سفيران ابلاغ نبوت جهانى به نقاط دور بفرستد ؛ « عمرو بن اميه ضمرى » را مأمور ساخت كه با نامهاى رهسپار حبشه گردد و پيام او را به « نجاشى » زمامدار دادگر آن سرزمين برساند . نامه زير نخستين نامهاى نيست كه پيامبر اسلام به زمامدار حبشه نوشته است ، بلكه پيش از اين نامه ، نامهاى درباره مهاجران مسلمان نوشته و آنها را به فرمانرواى حبشه توصيه كرده و از « نجاشى » خواسته بود كه عنايات خاص خود را در حق آنان مبذول دارد و متن اين نامه در تواريخ اسلام موجود است . « 1 » گاهى ميان اين دو نامه ( نامهاى كه براى ابلاغ رسالت جهانى نوشته شده و نامهاى كه براى توصيهء مهاجران نگارش يافته ) اشتباه رخ مىدهد و عبارات هر دو نامه به هم آميخته مىشود .
روزى كه پيامبر ، سفير خود را همراه نامهاى رهسپار كشور حبشه ساخت ، هنوز دستهاى از مسلمانان مهاجر در آنجا به سر مىبردند . گروهى نيز به مدينه بازگشته و از رعيتپرورى و دادگسترى آن زمامدار بزرگ ، خاطرهء شيرينى داشتند . از اين رو ، سرزمين حبشه براى مسلمانان مهاجر سرزمين خاطرهها بود و زمامدار آنجا را بسان يك رهبر دادگر ستايش مىكردند ؛ اگر ما ، در نامه پيامبر گرامى كه به زمامدار آنجا نوشته نوعى انعطاف و نوازش و نرمى در سخن مىبينيم براى اين است كه روحيّه زمامدار آنجا براى پيامبر مشخص و روشن بود .
وى در نامههاى ديگر ، زمامداران وقت را با عقوبت الهى تهديد مىكرد و مىفرمود : اگر ايمان نياوريد ، گناه ملتها كه از ترس شما ايمان نياوردند ، بر گردن شما است ، ولى در اين نامه از اين گفتار خبرى نيست . نامهء پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم اين بود :
به نام خداوند بخشندهء مهربان ، [ نامهاى است ] « 2 » از محمد پيامبر خدا به نجاشى زمامدار
هامش
( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 249 .
( 2 ) . متن نامه چنين است : بسم اللّه الرحمن الرحيم من محمد رسول اللّه إلى النجاشي ملك الحبشة ، سلام عليك فإنّي الحمد اللّه الذي لا إله إلّا هو الملك القدوس السلام المؤمن المهيمن ، و أشهد أنّ عيسى بن مريم روح اللّه و كلمته