مسلمانان حق ندارد كه با حالت مستى نماز بگزارد و اين تشريع الهى با اين آيه اعلام شد :
لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ
« 1 » ؛ در حال مستى نماز نخوانيد تا بدانيد چه مىگوييد .
تأثير اين آيه به حدى بود كه گروهى ، براى هميشه مىخوارگى را ترك گفتند و منطقشان اين بود كه چيزى كه به نمازتان زيان مىرساند ، بايد مطلقا از برنامه زندگى حذف شود .
ولى گروه ديگر هم چنان دست از كردار خود برنداشته بودند ، حتى يك نفر از « انصار » با توجه به آيه ياد شده ، در ضيافتى كه ترتيب داده بود ، ميهمانان پس از صرف شراب ، به جان هم افتاده و سر و دست هم ديگر را شكستند ، سپس شكايت حضور رسول خدا آوردند . خليفه دوم كه تا آن روز شراب مىخورد ، به گمان اينكه آيات گذشته براى تحريم قطعى شراب كافى نيست ، دست به دعا برداشت و گفت :
اللّهمّ بيّن لنا بيانا شافيا فى الخمر ؛ بار الها بيان صريح و قانعكنندهاى براى ما نازل فرما .
ناگفته پيداست كه اين گونه پيشامدهاى ناگوار ، محيط را آمادهء پذيرش قطعى تحريم شراب ساخت . از اين رو ، حكم صريح و نهايى حرمت شراب چنين نازل شد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
« 2 » ؛ اى افراد با ايمان ! شراب و قمار و بتان و « ازلام » ( يك نوع بختآزمايى بود ) پليد و نجساند ، همگى از آنها اجتناب ورزيد شايد رستگار شويد .
اين بيان بليغ و اكيد باعث شد كه كسانى كه تا آن روز به بهانه نبودن بيان قطعى ، بادهگسارى مىكردند از مىخوارگى دورى جويند . در كتابهاى سنّى و شيعه وارد است كه خليفه دوم پس از استماع آيه فوق چنين گفت :
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيه 44 و نيز ر . ك : سنن ابى داود ، ج 2 ، ص 128 .
( 2 ) . مائده ( 5 ) آيه 90 .