كفر ورزيدند و آنچه را قبلا مىدانستند انكار كردند ، لعنت خدا بر كافران باد . ! « 1 »
2 . عامل ديگرى كه مىتوان تأثير آن را در پذيرفتن آيين اسلام دخيل دانست ، خستگى روحى و جسمى مردم يثرب بود كه نزاعهاى 120 سالهء ، آنها را به ستوه آورده بود و تقريبا از زندگى سير شده و تمام درهاى اميد و نجات را به روى خود بسته مىديدند . تنها مطالعهء جنگ « بعاث » كه يكى از جنگهاى « يثربيان » است ؛ قيافهء واقعى مردم آن سامان را در نظر مجسم مىسازد .
در اين جنگ در آغاز كار « اوسيان » شكست خوردند و به طرف « نجد » گريختند .
رقيب پيروز ( خزرجيان ) به سرزنش دشمن پرداخت . رئيس اوسيان « حضير » سخت متأثر شد ، نيزه خود را در رانش فرو برد و از اسب پياده شد و بر قبيله خود بانگ زد و گفت : به خدا سوگند ! از جاى خود بلند نمىشوم تا كشته شوم . ثبات « حضير » در اين مبارزه روح غيرت و شهامت و حس دفاع را در سپاه شكست خورده زنده كرد ؛ تصميم گرفتند به هر قيمتى كه شده برگردند و از حريم حق خود دفاع كنند . مأيوسانه در حالى كه دست از زندگى شسته بودند ، به نبرد پرداختند . سپاه جانباز و از خود گذشته ، پيوسته پيروز است . از اينرو ، اوسيان شكست خورده مجددا پيروز شدند و خزرجيان را شكست دادند و نخلستانهاى آنها را آتش زدند و . . .
سپس به طور تناوب جنگ و صلح رخ مىداد و هر دو قبيله پيوسته زندگى خود را با صدها عوامل ناگوار و كوبنده و خستهكننده مىگذراندند . هر دو گروه از وضع خود راضى نبودند و دنبال چارهاى مىگشتند و به فكر روزنهء اميدى بودند . به همين دليل ، وقتى آن شش تن از « خزرجيان » گوش به سخنان پيامبر خدا دادند ؛ گمشدهء خود را يافتند و عرض كردند كه شايد خدا از طريق شما ما را از اين نفاق نجات بخشد .
اين برخى از عللى بود كه يثربيان را وادار كرد تا دعوت اسلام را با آغوش باز بپذيرند .
هامش
( 1 ) .وَ لَمَّا جاءَهُمْ كِتابٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ« بقره ( 2 ) آيه 89 » .