پيامبر گردد ؛ در اين صورت انجام آن مستحسن و از نظر عقل بىاشكال خواهد بود ، ولى اگر درخواست كنندگان ، تودههاى لجوج و بازيگر باشند و مقصودشان ايجاد يك نوع تفريح و سرگرمى بسان سرگرمىهاى مرتاضان و ساحران باشد ؛ در اين صورت ساحت مقدس پيامبر ، برتر از آن است كه به درخواست آنان پاسخ بگويد .
همچنين از اينكه مىگويند كه اى پيامبر به آسمان برويد و حتى به آن اكتفا نكرده و مىگويند بايد از آسمان برايشان كتاب بياورى ، مىتوان گفت : اين درخواستها به منظور كشف حقيقت نبوده است ، زيرا اگر آنان مردمى حقيقتجو بودند ، چرا تنها به عروج و بالا رفتن وى اكتفا نكرده و اصرار داشتند كه بايد چيز ديگرى ( آوردن كتاب از بالا ) به آن ضميمه گردد ؟
گذشته از اين دو آيه ، از آيات ديگر نيز استفاده مىشود كه آنان حتى پس از فرستادن كتاب از بالا ، باز دست از لجاجت خود برنداشته و به انكار خود ادامه مىدادند . چنان كه اين آيه به طور آشكار ، اين حقيقت را مىرساند ، آنجا كه مىفرمايد :
وَ لَوْ نَزَّلْنا عَلَيْكَ كِتاباً فِي قِرْطاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ
« 1 » ؛ هرگاه ما قرآنى در ميان كاغذ براى تو نازل مىكرديم و آن را با دست خود لمس مىكردند . افراد كافر ، بازمىگفتند كه اين جادويى آشكار است .
هيچ بعيد نيست مقصود از اينكه كتابى در ميان كاغذ فرود آيد ، اشاره به همين درخواست مشركان باشد كه در ضمن اين آيات در سوره اسراء وارد شده است ، يعنى « پيامبر به آسمان صعود كند و براى آنها كتابى بياورد . » خداوند در اين آيه مىفرمايد :
اگر چنين كارى نيز انجام گيرد ، باز ايمان نخواهند آورد .
رابعا ، معجزه خواهى براى آن است كه در پرتو آن ، ايمان آورند و در رديف گروندگان به رسالت پيامبر قرار گيرند ؛ هرگاه نتيجهء اعجاز ، نابودى درخواست كنندگان باشد ، در انجام آن نقض غرض خواهد بود . هرگاه مقصود آنان از اينكه
هامش
( 1 ) . انعام ( 6 ) آيه 7 .