ى
يا حسين « ع »
سوزناكترين نالهء برخاسته از ژرفاى جان ، كه شيعهء كربلايى با آن ندا ، سيد الشهدا را صدا مىزند ، ندايى كه قلبهاى عاشق حسين « ع » را به هم متّصل مىكند و حسينيان را زير خيمهء « ذكر » گرد مىآورد . شعارى كه بر پرچم عزاداران محرّم ، بر پيشانى رزمندگان اسلام ، بر لبهاى نوحهسرايان عاشورا مىدرخشد و مىشكفد . نداى شوقآميزى كه صحابى بزرگوار ، جابر بن عبد الله انصارى ، وقتى همراه عطيّه بر سر تربت حسين « ع » آمد و بيهوش شد ، چون عطيّه آب به صورتش پاشيد و به هوش آمد ، سه بار گفت : « يا حسين ! يا حسين ! يا حسين ! » آنگاه گفت : « أ حبيب لا يجيب حبيبه ؟ » و سپس به زيارت ابا عبد الله عليه السلام پرداخت .
ياد حسين ، هنگام آب نوشيدن
شهادت تشنهكامانهء امام حسين « ع » ، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مىسزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا ، از لبهاى عطشان آن حضرت ، ياد شود ، چرا كه آب ، يادآور آن عاشوراى عطش ريز و آن كامهاى تشنهء عاشورائيان شهيد است . امام صادق « ع » فرمود : « من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آنكه حسين بن على را به ياد مىآوردم » و نيز فرمود : « ما من عبد شرب الماء فذكر الحسين و لعن قاتله الّا كتب له مائة الف حسنة و حطّ عنه مائة الف سيّئة » « 1 » هر كه آب بنوشد و حسين « ع » را ياد
هامش
( 1 ) - امالى صدوق ، ص 122 .