ابى طالب فانّه ذبح كما يذبح الكبش . . . » . « 1 » اگر بر چيزى گريه مىكنى ، بر حسين بن على گريه كن ، كه او را همچون گوسفند ، سر بريدند . در حديث ديگرى فرموده است : « محرّم ، ماهى است كه مردم دورهء جاهليت جنگ در آن را ناروا مىدانستند ، ولى در اين ماه ، دشمنان ، خون ما را بناحق ريختند و هتك حرمت ما نمودند و فرزندان و بانوان ما را به اسارت گرفتند و به خيمههاى ما آتش زدند و غارت كردند و در كار ما ، براى رسول خدا هيچ حرمتى را رعايت نكردند . روز حسين ( عاشورا ) پلكهاى ما را مجروح و اشكهايمان را جارى كرد و ما از سرزمين كربلا ، گرفتارى و رنج به ميراث برديم . پس بايد بر كسى همچون حسين ، گريه كنندگان بگريند ، كه گريه بر او ، گناهان بزرگ را هم فرو مىريزد . » « 2 »
خود امام حسين « ع » فرموده است : « انا قتيل العبرة ، لا يذكرنى مؤمن الّا بكى » ، « 3 » من كشتهء اشكم ، هيچ مؤمنى مرا ياد نمىكند مگر آنكه ( بخاطر مصيبتهايم ) مىگريد . امام سجاد « ع » بيست سال بر امام حسين عليه السلام گريست و هرگز طعامى پيش او نمىگذاشتند مگر آنكه گريه مىكرد . « 4 » به فرمودهء امام صادق « ع » : هر ناله و گريهاى ناپسند و مكروه است ، مگر ناليدن و گريستن بر حسين عليه السلام : « كلّ الجزع و البكاء مكروه سوى الجزع و البكاء على الحسين » . « 5 »
هم گريستن ، هم گرياندن ، هم خود را شبيه گريه كنندگان در آوردن ( تباكى ) پسنديده است و اجر دارد . اين همه فضيلت كه براى گريه بر حسين « ع » بيان شده و اينكه اشك چشم ، آتش دوزخ را فرو مىنشاند و غمگين شدن در سوگ شهيدان كربلا ايمنى از عذاب است ، در صورتى است كه گناه و فسق و آلودگى انسان در حدّى نباشد كه مانع رسيدن اين فيض الهى گردد . اشكى كه مبيّن پيوند عاطفى و رابطهء مكتبى و اتصال روحى با راه و فكر و خط ائمّه و سيد الشهداست ، حتما زمينهساز پرهيز از گناه مىگردد . به تعبير شهيد مطهّرى : « گريه بر شهيد ، شركت در حماسهء او و هماهنگى با روح او و موافقت با نشاط او و حركت اوست . . . امام حسين « ع » بواسطهء شخصيّت عالىقدرش ، بواسطهء شهادت قهرمانانهاش ، مالك قلبها و احساسات صدها ميليون انسان است . اگر كسانى كه بر اين
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 44 ، ص 286 .
( 2 ) - همان ، ص 283 .
( 3 ) - همان ، ص 279 .
( 4 ) - همان ، ج 46 ، ص 108 .
( 5 ) - بحار الأنوار ، ج 45 ، ص 313 .