تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ عاشورا ( فارسي ) — صفحة 209

مساهمون:

ص٢٠٩
شادى است ، و اگر در راه زيارت ، كتك بخورد ، براى هر ضربه‌اى يك حورى بهشتى است و در برابر هر درد و رنجى كه بر جسمش وارد مىشود ، يك « حسنه » براى اوست . « 1 » و مىفرمايد : « من اتى قبر الحسين عارفا بحقّه غفر اللّه ما تقدّم من ذنبه و ما تأخّر » . « 2 » هر كه عارفانه قبر سيد الشهدا را زيارت كند ، خداوند گناهان گذشته و آينده‌اش را مىآمرزد . آرى . . . براى رسيدن به كربلا ، بايد اراده‌اى آهنين ، قلبى شجاع ، عشقى سوزان داشت و در اين سفر ، بايد ره‌توشه‌اى از صبر و يقين ، پاپوشى از « توكّل » ، سلاحى از « ايمان » و مركبى از « جان » داشت تا به منزل رسيد ، چرا كه راه كربلا ، از « صحراى عشق » و « ميدان فداكارى » و پيچ و خم خوف و خطر مىگذرد . پاداشهاى زيارت كربلا نيز شگفت است . از قبيل : پاداش نبرد در ركاب پيامبر و امام عدل ، اجر شهيدان بدر ، ثواب حج و عمرهء مكرّر ، پاداش آزاد كردن هزار بنده و آماده كردن هزار اسب براى مجاهدان راه خدا و . . . « 3 » البته تفاوت اجر و ثواب ، به معرفت زائر و كيفيّت زيارت و شرايط اجتماعى هم بستگى دارد . كربلا ، از يك سو ، سمبل مظلوميّت اهل بيت و امامان شيعه است ، از سويى ديگر مظهر دفاع بزرگ آل على و عترت پيامبر از اسلام و قرآن . توجّه و روى آوردن به مزار سيد الشهدا ، در واقع تكرار همه روزه و هموارهء حق و يادآورى مظلوميّت است . اگر كعبه و حج و نماز و جهادى هم باقى مانده است ، به بركت شهيد عاشوراست كه احياگر دين شد و اسلام ، تا هميشه مديون « ثار الله » است . خصومت دشمنان اسلام نيز با حسين « ع » و مرقد او ، از همينجاست . زيارت آن حضرت ، هميشه با سختى و هراس و موانع ، رو به رو بوده است . شوق زيارت كربلا ، از آغاز در دل شيعيان حق طلب و انسانهاى آزاده و فضيلت خواه بوده است . شيفتگان سيد الشهدا در اين راه حاضر به بذل جان و مال و دست و پا بوده‌اند و « راه بستهء كربلا » هميشه چون حسرتى بر دل شيعه بوده است ، چه در دورهء امويان و عباسيان ، چه در عصر حكومت بعثيان و در تاريخ معاصر ، و آرزوى « بازشدن راه كربلا » همواره چون مشعلى در دل عاشقان حسين « ع » روشن بوده و تلخيهاى هجران را با اين « اميد » تحمّل مىكرده‌اند . زائر حسين « ع » ، عاشقى از خود گذشته است و زيارت كربلا ، عبادتى خدايى و ملكوتى .
هامش
( 1 ) - كامل الزيارات ، ص 124 ( نقل به تلخيص ) . ( 2 ) - امالى صدوق ، ص 197 . ( 3 ) - در منابعى همچون : كامل الزيارت ، وسائل الشيعة ، بحار الأنوار ، ثواب الأعمال و . . . احاديثش آمده است .