عبد الله بن زمعه از شيعيان و ياران على عليه السلام بود ، و ابو البخترى قاضى كه از منحرفان ، از على عليه السلام بوده است از فرزند زادگان اوست . نام و نسب ابو البخترى چنين است : وهب بن وهب بن كبير بن عبد الله بن زمعة ، كه در دستگاه هارون الرشيد عهدهدار قضاوت بوده و هموست كه براى هارون به باطل بودن امان نامهيى كه براى يحيى بن عبد الله بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام نوشته بود فتوى داده است و دست او را گرفته و امان نامه را دريده است . امية بن ابى الصلت ضمن مرثيه سرايى براى كشتگان بدر از زمعة بن اسود هم نام برده و چنين گفته است .
« اى چشم بر نوفل و بر عمرويگرى و بر زمعه هم بخل مورز » منظور نوفل بن خويلد از خاندان بنى اسد بن عبد العزى است كه به ابن عدويه معروف بوده و على عليه السلام در جنگ بدر او را كشته است و مقصود از عمرو ابو جهل بن هشام است كه او را عوف بن عفراء كشت و عبد الله بن مسعود سرش را بريد .
خطبه ( 228 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) اين خطبه با عبارت « الا و ان اللسان بضعة من الانسان » همانا كه زبان پارهيى از گوشت آدمى است » شروع مىشود . [ ابن ابى الحديد پس از توضيح پارهيى از لغات و روشن ساختن مرجع ضميرها ، نخست نكتهيى را تذكر مىدهد كه اين خطبه