خطبه ( 227 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) خطاب به عبد الله بن زمعه عبد الله بن زمعه به روزگار خلافت على ( ع ) به حضورش آمد و از او مالى خواست و آن حضرت به او چنين فرمود : « ان هذا المال ليس لى و لا لك و انما هو فى ء للمسلمين » ( همانا كه اين مال از من و تو نيست و همانا غنيمتى است براى مسلمانان ) .
[ ابن ابى الحديد مى گويد : عبد الله بن زمعة كه نام پدرش با فتح ميم صحيح است نه آن چنان كه قطب راوندى نقل كرده ، نسبت او چنين است : عبد الله بن زمعة بن اسود بن مطلب بن اسد بن عبد العزى بن قصى ] .
اسود از استهزاء كنندگان پيامبر ( ص ) بود كه خداوند متعال شر آنان را از پيامبر ( ص ) با مرگ يا كشته شدن ايشان كفايت فرمود . پسر اسود يعنى زمعة و برادرش عقيل در جنگ بدر در حالى كه كافر و با كافران بودند كشته شدند ، همچنين حارث پسر زمعة [ برادر عبد الله ] هم در جنگ بدر كشته شد . زمعه ملقب به زاد الركب [ توشه مسافران ] بود و اسود همان كسى است كه در مكه پس از جنگ بدر شنيد زنى براى شتر گم شده خود مى گريد ، اين ابيات را سرود : « آيا اگر شترى از او گم شده است مى گريد و او را از خواب شبانه باز مى - دارد بر شتر گريه مكن ، اما بر بدر بگرى كه در آن بختها كوتاه آمد . آرى پس از ايشان كسانى سالار شدند كه اگر جنگ بدر نمى بود سالار نمى شدند »