و لا يجوز مع الجائر الّا ان يدهم المسلمين عدوّ يخشى عليهم منه فيدفعه و لا يقصد معونة الجائر و العاجز يجب ان يستنيب مع القدرة و يجوز لغير العاجز و يستحب المرابطة ثلاثة ايام الى اربعين فان زادت كانت جهاداً و يجب بالنذر و شبهه ،
شرح
چند مسأله : 1 - جهاد كردن در ركاب سلاطين جور و در تحت پرچم آنها جائز نيست مگر آنكه دشمنى از خارج بر كشور اسلامى و مسلمانان هجوم آورده كه خوف از نابودى مسلمين مىرود و در اين صورت جهاد بر هر مسلمانى به عنوان دفاع از بيضهء اسلام و كيان مسلمين واجب مىشود و بايد به نيت دفاع حركت كند و حق ندارد به نيّت كمك به ظالم در اين نبرد شركت كند . و بقول قرآن :فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ« بقره / 194 » .
2 - بر كسانى كه خودشان بنا بدلائلى از شركت در جهاد عاجزند واجب است كه حتى الامكان كسى را نائب گرفته و او را روانهء جبههء جنگ سازند و اين اختصاص به عاجز ندارد بلكه اشخاص غير عاجز هم مىتوانند يا خود به جهاد روند و يا نائب گرفته و به جنگ فرستند .
3 - در جهاد ابتدائى اذن والدين شرط است و اگر آنها منع كنند حرام مىشود آرى در جهادهاى دفاعى در عصر غيبت همانند دفاع مقدّس هشتساله ملّت غيور و انقلابى و سلحشور ايران چنين شرطى در ميان نيست .
4 - مرابطه و مرزبانى و پاسدارى از مرزهاى كشور اسلامى و آماده بودن براى دفاع و دفع دشمن بر هر مسلمانى مستحب است و حدّ اين عمل مقدّس استحبابى از سه روز تا چهل روز است و اگر بيش از چهل روز بماند جهاد محسوب مىشود و اجر مجاهد دارد .
5 - مرابطه اگر بر حسب حكم اصلى و اوّلى مستحب است نه واجب و لكن گاهى بالعرض يعنى در تحت پوشش نذر - قسم - عهد واجب مىگردد .