تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 220
السادس : الغارمون و هم المدينون في غير معصية اللَّه تعالى ، السابع : في سبيل اللَّه و هو كل مصلحة او قربة كالجهاد و الحج و بناء القناطر و المساجد الثامن : ابن السبيل و هو المنقطع به في الغربة و ان كان غنيا في بلده آنها مىتوان از زكات پرداخت البته دو دسته از عبيد و اماء : 1 - مكاتب يعنى عبدى كه خود را از مولى بازخريد كرده ولى نمىتواند مال الكتابة را بپردازد 2 - غلامان و كنيزانى كه در نزد مولى در شدت و رنج هستند [ مثل بلال كه پيامبر او را خريده و آزاد فرمود ] . 6 - الغارمون : بدهكارانى كه نمىتوانند قرض خود را بپردازند و لو فقير نباشند يعنى مخارج سال خود و عيالش را تأمين مىكند و لو با كارگرى و پيشهورى امّا نمىتواند قرض خود را ادا كند به چنين كسانى هم مىتوان زكات داد تا دين خود را ادا كنند البته مشروط بر اينكه براى يك امر حرام و معصيت الهى وام نگرفته و در جهت حرام و معصيت مصرف نكرده باشد و گرنه از اين سهم محروم خواهد بود . 7 - و في سبيل اللَّه : بعضى گفتهاند مراد از في سبيل اللَّه فقط راه جهاد است ولى مشهور و از جمله علّامه فرمودهاند : مراد از سبيل اللَّه عبارتست از هر آن چيزى كه از مصالح امت اسلامى باشد و سبب تقرب به ذات حق و تحصيل رضاى دوست باشد از قبيل جهاد در راه خدا در راه حج مصرف كردن در راه ساختن پلها و مسجدها و اصلاح ذات البين و . . . 8 - ابن السبيل : [ فرزند راه ] و آن عبارتست از مسافرى كه در سفر وامانده و خرجى او تمام شده و الآن نمىتواند به وطن برگردد به چنين كسى از بابت زكات مىتوان به مقدارى كه او را به وطن برساند پرداخت و لو در وطن خود غنى و ثروتمند است .