است ، و خواب و بيداريم آرامش و جنبشم ، و همهء حركات ركوع و سجودم ، ( آرى - اى معبود به حق من ! - به همه اينها ) گواهى مىدهم كه اگر در صدد برآيم و تلاش كنم كه به درازاى همهء اعصار ، و عمرهاى بلند - بر فرض كه عمرم دهند - تنها شكر يكى از نعمتهايت را بجا آورم جز با منّت و فضل تو نمىتوانم كه آن نيز بر من شكر پيوسته ديگرى را واجب گرداند .
آرى اگر من و همهء آمارگيران از مردمان طمع كنيم كه اندازه نعمت دهى گذشته و آينده تو را بشماريم ، نه بشمار آن پى خواهيم برد و نه هرگز آن را توانيم شمرد . هيهات ! چگونه اين خواهد شد در حالى كه تو از جانب خود ، در كتاب گويا و بيان صادق خود خبر دادى كه :
« اگر نعمت خدا را شماره كنيد به پايان شمارش آن نخواهيد رسيد » .
راست است كتاب تو - اى خداى من - و ( راست است ) خبر تو .
و پيامبران و رسولانت ، وحى ( بلند توحيدى ) تو را كه بر آنان نازل فرمودى ، و دين ( رسا و كامل ) خود را كه بر ايشان تشريع نمودى ( بر ما ) رساندند ، جز اينكه من در حدّ كوشش و تلاش ( محدود ) خود ، و اندازههاى توان خويش شهادت مىدهم ، و از روى ايمان و يقين مىگويم كه : ستايش ، مخصوص آن خداوندگاريست كه فرزندى نگرفته تا از او ارث برند ، و در ملك بيكران خود شريكى ندارد تا در آنچه آفريند ناسازگاريش كند ، و يارى كنندهاى از خوارى ندارد تا در آنچه سازد كمكش نمايد ، منزّه است او ، منزّه است او ، منزّه است او ، اگر در آسمانها و زمين جز خدا ، خدايان ديگرى بود حتما تباه مىگشتند . و از هم مىپاشيدند پس پاك و منزّه است آن خداى يگانه حق يكتاى بىنيازى كه نه زاد ، و نه زاده شد ، و هيچ كس او را همتا نباشد ، ستايش از آن اوست ستايشى همپاى ستايش فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل ، رحمت و سلام خدا بر بهترين خلق خود محمّد خاتم پيامبران و دودمان پاك و زلال گشته او باد . بار الها ! مرا ترسان از خودت بگردان گويا تو را مىبينم و با تقواى خود خوشبختم ساز و با معصيت خود بدبختم مساز و در قضاى خود خيرم گزين ، و در قدر خود مباركم فرما ، تا نخواهم شتاب آنچه را تو پساندازى ، و نه تأخير افتادن آنچه را تو پيش اندازى .
موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ( فرهنگ جامع سخنان امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 868
مساهمون: مجموعة مؤلفين
ص٨٦٨