مىشوند و ترازوى عدل الهى نهاده شود . اى فرزند آدم ، فرو افتادن ( و مرگ ) پدران و فرزندان خود را ياد آر ، چگونه بودند و كجا فرود آمدند ؟ ! و گويا به همين زودى تو نيز در جاى آنان فرود آمده و ( بدين وسيله ) مايهء عبرت ديگران خواهى شد .
( سپس حضرت عليه السّلام ، ) اين اشعار را خواند : كجايند پادشاهان كه از حفاظت خود غافل ماندند تا آنجا كه ساقى مرگ ، با پيالهء مرگ ، آنان را سيراب نمود ؟ ! چه شد آن شهرهايى كه در گوشه گوشهء زمين ( آباد و پرسكنه بود ، و اكنون ) سوت و كور مانده و ويران گشته است ، و بانيان آنها نيز شربت مرگ چشيدهاند ؟ ! ( بنابراين ) ما اموال خود را براى ميراث خواران فراهم مىآوريم و خانههاى خود را جهت ويرانگرى روزگار مىسازيم » « 1 » .
در پستى دنيا و تشويق بر تقوا
[ 894 ] - 77 - امام حسين عليه السّلام فرمود : « شما را به تقواى الهى سفارش مىكنم و از ( فراموش كردن ) ايّام اللّه بر حذر مىدارم و علمهاى آن را براى شما بر مىافرازم .
گويا آنچه از آن بيم مىرفت ، با ورودى هولناك و فرودى ناآشنا و مزهاى تلخ و ناگوار ، نزديك شده ، به جانهاى شما آويخته و ميان شما و عمل فاصله انداخته است . پس در
هامش
( 1 ) يا بن آدم تفكّر ، و قل اين ملوك الدّنيا و اربابها ، الّذين عمروا ، و احتفروا انهارها و غرسوا اشجارها ، و مدنوا مدائنها . فارقوها و هم كارهون ، و ورثها قوم آخرون و نحن بهم عمّا قليل لاحقون ، يا ابن آدم اذكر مصرعك ، و في قبرك مضجعك ، و موقفك بين يدي اللّه تشهد جوارحك عليك ، يوم تزلّ فيه الأقدام ، و تبلغ القلوب الحناجر ، و تبيضّ وجوه و تسودّ وجوه ، و تبدو السّرائر ، و يوضع الميزان القسط ، يا ابن آدم اذكر مصارع آبائك و أبنائك كيف كانوا و حيث حلّوا ، و كأنّك عن قليل قد حللت محلّهم و صرت عبرة للمعتبر ،أين الملوك الّتي عن حفظها غفلت * حتّى سقاها بكأس الموت ساقيها
تلك المدائن في الآفاق خالية * عادت خرابا و ذاق الموت بانيها
أموالنا لذوي الورّاث نجمعها * و دورنا لخراب الدّهر نبنيها