1 - توحيد ( و امامت )
سخن امام حسين عليه السّلام ، در زمينهء توحيد و معرفت الهى
[ 493 ] - 1 - فرمود : « هان اى مردم ! بپرهيزيد از اين بيرونشدگان ( از دين ) ، كه خدا را به خود تشبيه كنند ( و براى او همانند خود اعضا و جوارح پندارند . ) گفتار اينها به گفتار كفار و اهل كتاب مىماند ، بلكه اوست آن ذات كامل مطلقى كه هيچ چيز همانندش نيست و اوست شنوا و بينا ديدگان ، او را در نيابند و او ديدگان را در يابد و اوست كه ( در قلمرو آفرينش ) لطيف ( و به هر ذرّه ناپيدا آگاه ) و خبير است ( و از روى عمق دانش و مهارت ، همه را مىشناسد . )
يگانگى و جبروت ( : بلنداى توانمندى در سامانبخشى ) را ويژه خويش گردانيده است و مشيت و اراده و قدرت و علم خود را بر همه چيز ، جارى ساخته است .
در هيچ كارى از امور خويش ناسازگار ( و ستيزهجو ) ندارد ، و او را همتايى نيست تا با او برابرى نمايد . و ضدّى ندارد تا با او كشمكش داشته باشد . همتايى ندارد تا با او سر همانندى زند و مثلى ندارد تا با او همسانى كند .
چنان نيست كه بر او امور از پى هم در آيد و احوال بر او جريان يابد ، و حوادث بر او فرود آيد . ژرفاى عظمتش را هيچ بيانگرى نتواند بازگويد و بلنداى جبروتش بر هيچ دلى خطور نكند ، زيرا براى او در ميان چيزها نظيرى نيست و دانشمندان با همه ژرفنگرى خود ، او را در نيابند و متفكّران با همهء تفكر خود ، به او نرسند جز اين كه به يقين او را در يابند « در پس پردهء غيب خدايى هست » ، زيرا با هيچ يك از صفات مخلوقات بيان نپذيرد