زن هم محرم است ؛ فقط مرد است كه نسبت به عورت مرد ديگر نامحرم است ولى زن نسبت به تمام بدن هر زن حتى عورت او محرم است . البته اين را همانطور كه عرض كردم غالباً مىدانند كه چنين نيست ولى يك اقليتى خيال مىكنند كه زن به زن [ مطلقاً ] محرم است . نه ؛ در مورد عورت ، زن هم به زن محرم نيست ، حتى مادر هم به دختر خودش محرم نيست ، دختر هم به مادر محرم نيست ، خواهر هم به خواهر محرم نيست .
وظيفهء پوشش براى زن
راجع به اين دو مطلب ، قرآن دستورى كه به مرد مىدهد مشابه آن را به زن هم مىدهد و دستورى كه به زن مىدهد مشابهش را به مرد هم مىدهد ، ولى براى زنان يك وظيفهء ديگرى قائل شده است كه اين وظيفه ، ديگر براى مرد نيست و آن اين كه زن را مكلّف كرده است كه بايد خودش را بپوشاند ولى مرد را مكلّف نكرده است ، يعنى اين تكليف متوجه زن است نه متوجه مرد . تعبير قرآن اين است : « زنان زينت خودشان را نبايد آشكار كنند . » البته زينت ولو جدا هم باشد - مثل يك النگو كه در كنارى افتاده - مقصود نيست ، بلكه زينت در حالى كه در بدن است مقصود است چون [ آشكار كردن آن ] مساوى است با ديدن خود زن . زنان نبايد زينت خودشان را ظاهر كنند ، اعمّ از اينكه از نوع زينتى باشد كه بشود از بدن جدا كرد مثل النگو و يا انگشتر ، يا زينتى كه چسبيده به بدن است مثل چيزهايى كه به بدن مىمالند مانند « گلگونه » به اصطلاح قديم .
زن زينت خود را نبايد ظاهر كند مگر [ در دو مورد . ] دو استثناء در اينجا وجود دارد : يك استثناء در مورد خود زينت است ، يعنى مگر بعضى از زينتها و به تعبير قرآن زينت ظاهر « 1 » ، و استثناى دوم در مورد افراد است : و مگر براى بعضى از طبقات كه در برابر آن طبقات - كه غير شوهر او هستند ؛ در مورد شوهر كه محرز است - زن مىتواند حتى زينت غيرظاهر را آشكار كند ، و آنها پدران ، پسران ، برادرزادگان ، خواهرزادگان ، فرزندان شوهر [ و چند طبقهء ديگر هستند ] كه استثناها را بعد عرض مىكنيم .
هامش
( 1 )
. حال ، اين كه مقصود از « زينت ظاهر » چيست بعد عرض مىكنيم .