1 توبه
اين فصل شامل دو سخنرانى است كه در 4 و 5 آبان 1349 مطابق 25 و 26 رمضان 1390 قمرى در حسينيهء ارشاد ايراد شده است .
و ذا النون اذ ذهب مغاضبا فظن ان لن نقدر عليه فنادى فى الظلمات ان لا إله الا انت سبحانك انى كنت من الظالمين . فاستجبنا له و نجيناه من الغم و كذلك ننجى المؤمنين
« 1 » .
بحث ما دربارهء عبادت و دعا بود . در دو شب گذشته عرض كردم كه عبادت و عبوديت اگر به شكل صحيحى صورت بگيرد ، خواه ناخواه مستلزم تقرّب واقعى انسان به ذات اقدس الهى است . انسان به واسطهء عبوديت بدون اينكه شائبهء مجازى در كار باشد ، به خدا نزديك مىشود و به عبارت ديگر عبوديت « سلوك » است ، حركت است ، رفتن به سوى پروردگاراست .
امشب مىخواهم دربارهء اولين منزل سلوك بحث كنم ؛ اولين نقطهاى كه اگر انسان بخواهد به سوى پروردگارش سلوك كند و به مقام قرب پروردگار نايل گردد ، بايد از اين منزل و از اين مرحله و از اين نقطه شروع كند ، و آن چيزى كه براى ما مورد احتياج است همين است يعنى براى ما كه قدمى به آن سو برنداشتهايم ، بحث
هامش
( 1 ) انبياء / 87 و 88 .