رفقاى خودشان مىگيرند درحالى كه امام همينطور منتظر نشسته يا ايستاده است . سربازان ديگر مىآيند و نماز خودشان را با ركعت دوم امام مىخوانند .
اباعبداللَّه چنين نماز خوفى خواند ولى وضع ابا عبداللَّه يك وضع خاصى بود زيرا چندان از دشمن دور نبودند . لهذا آن عدهاى كه مىخواستند دفاع كنند نزديك ابا عبداللَّه ايستاده بودند و دشمن بىحياى بىشرم حتى در اين لحظه هم آنها را راحت نگذاشت . در حالى كه اباعبداللَّه مشغول نماز بود ، دشمن شروع به تيراندازى كرد ، دو نوع تيراندازى ؛ هم تير زبان كه يكى فرياد كرد : حسين ! نماز نخوان ، نماز تو فايدهاى ندارد ، تو بر پيشواى زمان خودت يزيد ياغى هستى ، لذا نماز تو قبول نيست ! و هم تيرهايى كه از كمانهاى معمولىشان پرتاب مىكردند . يكى دو نفر از صحابهء ابا عبداللَّه كه خودشان را براى ايشان سپر قرار داده بودند ، روى خاك افتادند . يكى از آنها سعيدبن عبداللَّه حنفى به حالى افتاد كه وقتى نماز ابا عبداللَّه تمام شد ، ديگر نزديك جان دادنش بود . آقا خودشان را به بالين او رساندند . وقتى به بالين او رسيدند ، او جملهء عجيبى گفت . عرض كرد : « يا اباعَبْدِاللَّه ! اوَفَيْتُ ؟ » آيا من حق وفا را بجا آوردم ؟ مثل اينكه هنوز هم فكر مىكرد كه حق حسين آنقدر بزرگ و بالاست كه اين مقدار فداكارى هم شايد كافى نباشد . اين بود نماز اباعبداللَّه در صحراى كربلا .
اباعبداللَّه در اين نماز تكبير گفت ، ذكر گفت ، سُبْحانَ اللَّه گفت ، بَحَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ اقومُ وَ اقْعُدُ گفت ، ركوع و سجود كرد . دو سه ساعت بعد از اين نماز براى حسين عليه السلام نماز ديگرى پيش آمد ، ركوع ديگرى پيش آمد ، سجود ديگرى پيش آمد ، به شكل ديگرى ذكر گفت . اما ركوع اباعبداللَّه آن وقتى بود كه تيرى به سينهء مقدسش وارد شد و اباعبداللَّه مجبور شد تير را از پشت سر بيرون بياورد . آيا مىدانيد سجود اباعبداللَّه به چه شكلى بود ؟ سجود بر پيشانى نشد ، چون اباعبداللَّه قهراً از روى اسب بر زمين افتاد ؛ طرف راست صورتش را روى خاكهاى گرم كربلا گذاشت . ذكر اباعبداللَّه اين بود : بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ عَلى مِلَّةِ رَسولِ اللَّه .
ولا حول ولا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم و صلّى اللَّه على محمّد و آله الطّاهرين .
باسمك العظيم الاعظم . . . .
خدايا ! عاقبت امر همهء ما را ختم به خير بفرما ، توفيق عبادت و عبوديت و
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 532
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٥٣٢