4 درد خداجويى در انسان
وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ وَ إِنَّها لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخاشِعِينَ
« 1 » .
انسان هميشه خودش براى خودش دروازهء معنويت « 2 » بوده است . مقصود از اين كه مىگوييم انسان هميشه براى خودش دروازهء معنويت بوده و از دروازهء وجودش عالم معنى را ديده و كشف كرده است ، اين است كه در انسان چيزهايى وجود دارد كه حساب آنها با حساب عالم ماده جور در نمىآيد . نه تنها علماى معرفة النفس و معرفة الروح قديم ، بلكه بسيارى از علماى معرفة النفس جديد هم به اين مطلب اعتراف دارند كه در انسان چيزهايى يافت مىشود كه با حسابهاى مادى اين دنيا قابل توجيه نيست و نشان مىدهد كه حساب ديگرى در كار است .
سخنى دارد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله كه مىفرمايد : مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ هركسى كه خودش را بشناسد ، خدا را مىشناسد .
قرآن كريم بهطور كلى براى انسان در مقابل همهء اشياء عالم ، حساب جداگانه و مستقلى باز كرده است . مىفرمايد :
سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ
« 3 » ما
هامش
( 1 ) بقره / 45
( 2 ) يعنى دروازهاى كه انسان از آنجا وارد عالم معنويت مىشود و يا لااقل معنويت را [ درك مىكند . ]
( 3 ) فصّلت / 53