همين اندازه بايد محدود كرد و با تأمين رابطهء نسلى به وسيلهء فوق موجبى براى تحديد بيشتر وجود ندارد .
برتراند راسل مىگويد :
« جلوگيرى وسايل ( وسايل ضد آبستنى ) توليد نسل را ارادى كرده و آن را از صورت يك نتيجهء اجتناب ناپذير روابط بيولوژيك ( توليد قهرى فرزند در اثر آميزش ) بيرون آورده است . به دلايل متعدد اقتصادى كه در فصول پيش شرح داديم محتملًا پدر براى تربيت و اعاشهء اطفال ، كمتر اهميت خواهد داشت . بنابراين دليلى نيست كه مادرى براى پدرىِ اطفال خود همان مردى را انتخاب كند كه خاطرش را براى عاشقى و رفاقت مىخواهد . مادرِ آينده ممكن است شانه از زير اين تعهد خالى كند بدون آنكه لطمهاى به سعادت او وارد شود . براى مردان انتخاب مادرِ اطفال خود از اين هم آسانتر و سادهتر خواهد بود . كسانى كه مانند من معتقدند كه روابط جنسى فقط هنگامى مسألهء اجتماعى ( و قابل تحديد ) محسوب مىشود كه طفلى به وجود آيد ، بايد مثل من اين دو نتيجه را بگيرند : اولًا عشق بدون بچه آزاد است ، و ثانياً ايجاد اطفال بايد تحت مقرراتى شديدتر از آنچه امروز هست قرار گيرد . » « 1 »
راسل بعداً به حل يك مشكل اجتماعى ديگر نيز مىپردازد و آن مشكل بهبود نژاد بشر است ؛ مىگويد :
« وقتى روابط جنسى بر اين اساس قرار گرفت ، اجتماع مىتواند فقط به زنان و مردان معينى كه از لحاظ شخصى و ارثى واجد شرايطى باشند اجازهء توليد نسل بدهد . آن زنى كه پروانهء توليد نسل دارد ، از مردانى كه از لحاظ ارثى ارجح شناخته شوند براى تخم گيرى و توليد نسل استفاده مىكند ، در حالى كه مردان ديگرى كه عشّاق خوبى خواهند بود از حق پدرى محروم خواهند بود . » « 2 »
هامش
( 1 ) . زناشويى و اخلاق ، ص 122
( 2 ) . همان ، ص 123