پس بهتر بود به همان مصلحت انديشىها قناعت مىكرديد و مسأله را از نظر فقهى مورد مناقشه قرار نمىداديد .
* * * . صفحهء 558 .
در ميان علماى متأخر و معاصر ، حضرت آية اللَّه حكيم دامت بركاته در رسالهء منهاج الصالحين چاپ نهم ، كتاب النكاح ، مسألهء سوم ، فتواى صريح دارند و وجه و كفين را صريحاً استثنا مىكنند .
فراموش نكردهام كه مؤلف نسبت به ايشان چه تعبيرى مىكرد .
پاسخ من كه چنين چيزى يادم نيست . البته من برخى انتقادات داشتهام و در نوشتههاى خود هم تصريح كردهام كه مراجع ، فوق انتقاد به مفهوم صحيح اين كلمه نيستند ، و معتقد بوده و هستم كه هر مقام غيرمعصومى كه در وضع غيرقابل انتقاد قرار گيرد ، هم براى خودش خطر است و هم براى اسلام . البته تزكيهء نفس نمىكنم
( وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ )
اما اين قدر مىدانم كه همواره زبان خود را از زشتگويى خصوصاً نسبت به طبقهء مراجع ، حتى نسبت به آنهايى كه از آنها به شخص من بدى رسيده است ، حفظ كردهام ؛ ضمن اينكه مانند عوام فكر نمىكنم كه هر كه در طبقهء مراجع قرار گرفت مورد عنايت خاص امام زمان ( عج ) است و مصون از خطا و گناه و فسق است . اگر چنين چيزى بود ، شرط عدالت بلاموضوع بود . به هر حال من كه چنين چيزى يادم نيست و باور هم نمىكنم ، ولى شما مىفرماييد كه فراموش نكردهايد ؛ اميدوارم اشتباه نكرده باشيد . به هر حال خدا فراموش نمىكند .
عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي فِي كِتابٍ لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى .
.
* * * . صفحهء 564 .
ممكن است نظر من اشتباه باشد .
البته اشتباه است .