آنگاه چنين مىگويد :
« به عقيدهء علماى شيعهء اماميه بر زن در حال نماز همان قدر واجب است بپوشد كه در غير نماز بايد از نامحرم بپوشد . . . » .
نقل سخنان علما در اين زمينه به طول مىانجامد . علماى گذشته در كتابهاى خود اگر بحث كردهاند به همين گونه نظر دادهاند كه گفته شد . معمولًا فقها مسألهء پوشش را در باب « صلاة » و مسألهء نظر را در باب « نكاح » متعرّض شدهاند .
عجيب اين است كه بعضى از بزرگان فقهاى معاصر پنداشتهاند كه عقيدهء علامه در تذكره اين است كه پوشيدن چهره واجب است « 1 » ، و اين اشتباه است . علامه در تذكره در مسألهء « جواز نظر » با ديگران اختلاف دارد - چنان كه خواهيم گفت - نه در مسألهء پوشش .
اما مسألهء جواز و عدم جواز نظر : علامه در تذكرة الفقهاء كتاب النكاح مىگويد :
« نظر مرد به زن يا به واسطهء حاجت و ضرورت است ( مانند كسى كه قصد خواستگارى دارد ) يا حاجت و ضرورتى در كار نيست . اگر حاجت و ضرورت در كار نيست نظر به غير وجه و كفين جايز نيست . اما وجه و كفين ، اگر خوف فتنه در كار است نظر به آنها نيز جايز نيست و اگر خوف فتنه در كار نيست به عقيدهء شيخ طوسى مانعى ندارد ولى مكروه است . اكثر شافعيه نيز همين عقيده را دارند ولى به عقيدهء بعضى از شافعيه نظر به وجه و كفين حرام است . » .
علامه پس از آنكه ادلهء اين عده از شافعيه را نقل مىكند مىگويد : « به عقيدهء من نيز نظر بر وجه و كفين حرام است . » .
محقق در شرايع مىگويد : نظر به چهره و دو دست يك بار جايز است و تكرارش
هامش
( 1 ) . در مستمسك العروة ، ج 5 / ص 190 - 192 آية اللَّه حكيم پس از آنكه ادلهء عدم لزوم پوشش را تقويت مىكنند مىفرمايند : « وَ مِنْ ذلِكَ يَظْهَرُ ضَعْفُ ما عَنِ التَّذْكِرَةِ مِنَ الْمَنْعِ وَ قَوّاهُ فِى الْجَواهِر . . . » . ظاهراً صاحب جواهر نيز نظرش به مسألهء نظر است نه وجوب ستر . به هر حال اين نسبت به علامه در تذكره قطعاً صحيح نيست .