عليه السلام بود . به ميقات رسيدند و هنگام پوشيدن لباس احرام و تلبيه گفتن - يعنى ذكر معروف لبيك اللهم لبيك - رسيد . ديگران طبق معمول اين ذكر را به زبان آوردند و گفتند . مالك بن انس متوجه امام صادق شد ، ديد حال امام منقلب است ، همين كه مىخواهد اين ذكر را بر زبان آورد ، هيجانى به امام دست مىدهد و صدا در گلويش مىشكند و عنان كنترل اعصاب خويش را از دست مىدهد كه مىخواهد بىاختيار از مركب به زمين بيفتد . مالك جلو آمد و گفت : « يابن رسول اللَّه ! چارهاى نيست ، هرطور هست اين ذكر را بگوييد . » .
امام فرمود :
« اى پسر ابى عامر ! چگونه جسارت بورزم و به خود جرأت بدهم كه لبيك بگويم ؟ لبيك گفتن به معناى اين است كه خدايا تو مرا به آنچه مىخوانى با كمال سرعت اجابت مىكنم و همواره آماده به خدمتم . با چه اطمينانى با خداى خود اينطور گستاخى كنم و خود را بندهء آماده به خدمت معرفى كنم ؟ اگر در جوابم گفته شود : « لا لبيك » آن وقت چكار كنم ؟ » « 1 »
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 11 / ص 109 .