بيان پيامبر در بارهء حسين عليه السّلام
( 1 ) از آن گرانمايهء عصرها و نسلها آوردهاند كه فرمود : هنگامى كه روز رستاخيز فرا مىرسد ، براى فاطمه عليها السّلام ، دخت فرزانهء پيامبر سراپردهاى از نور بر پا مىگردد و آن گاه حسين عليه السّلام در حالى كه سر مباركش بر روى دستش قرار دارد ، به سوى سراپردهء مادرش مىآيد و وارد صحراى محشر مىگردد و مام ارجمندش با ديدن فرزند گرانمايهاش در آن حالت ، نالهاى جانسوز از ژرفاى جان بر مىآورد كه تمامى فرشتگان و پيامبران و بندگان آزاده و شايسته كردار و برگزيدهاى كه در آنجا گرد آمدهاند ، با گريهء جانسوز فاطمه ، ناله سرمىدهند .
از پى آن ، آفريدگار هستى ، حسين را در زيباترين و پرشكوهترين سيما ، در چشمانداز همگان پرتو افكن مىسازد تا با پيكرى پوشيده از زخمهاى بىشمار و سر بريده ، از كشندگان خويش داد خود را بخواهد و در بارگاه خدا از آنان بپرسد كه به كدامين گناه با او چنين كردند ؟
آن گاه خداى دادگر همهء كشندگان حسين عليه السّلام و كسانى را كه در ريختن خون پاك او ، به گونهاى شركت كرده و در آن جنايت سهمگين به نوعى نقش داشتند ، همه را در برابر من گرد مىآورد و من همگى آنان را به كيفر بيدادشان نابود مىسازم ؛ از پى آن ، خدا همهء آنان را دگرباره پديد مىآورد و امير مؤمنان آنان را به كيفر كشتن حسين عليه السّلام ، نابود مىسازد و پس از او همين گونه ، امام حسن و ديگر امامان معصوم به فرمان خدا كشندگان و شركتكنندگان در آن جنايت را كيفر مىكنند ؛ و سرانجام خداى فرزانه رنجها و خشمها را از دلهاى دوستداران حسين عليه السّلام و يارانش مىزدايد و اندوه آنان به لطف خدا به فراموشى سپرده مىشود .
از ششمين امام نور آوردهاند كه فرمود : مهر و بخشايش خدا بر شيعيان و رهروان راه ما باد ! پيروان ما ، به خداى سوگند كه ايمان آوردگان و ايمان داران راستين هستند و در سوگ و اندوه ما در گذر تاريخ شركت داشته و همدل و همراه ما بودهاند .
« رحم اللَّه شيعتنا ، شيعتنا و اللَّه المؤمنون . »
« 1 »
هامش
( 1 ) - بحار ، ج 43 ، ص 221 .