وقت تحت تعقيب قرار مىگرفتند ، لهذا اشعارى كه مىسرودند به نام جنّى منتشر مىكردند كه هم پى گم كرده باشند و هم مردم بهتر حفظ مىكردند .
دِعْبِلِ خُزاعى :
زُرْ خَيْرَ قَبْرٍ فِى الْعِراقِ يُزارُ * وَ اعْصِ الْحِمارَ فَمَنْ نَهاكَ حِمارُ
لِمَ لا ازورُكَ يا حُسَيْنُ لَكَ الْفِدا * قَوْمى وَ مَنْ عَطَفَتْ عَلَيْهِ نِزارُ
وَ لَكَ الْمَوَدَّةُ فى قُلُوبِ ذَوِى النُّهى * وَ عَلى عَدُوِّكَ مَقْتَةٌ وَ دَمارُ
يَا ابْن الشَّهيدِ وَ يا شَهيداً عَمُّهُ * خَيْرُ الْعُمومَةِ جَعْفَرُ الطَّيّارُ « 1 »
شعر آخر جزء اشعارى است كه مىگفتند جنّيان سرودهاند . ( قمقام ، صفحهء 512 )
امام حسين ، اصحاب ، افضل الشهداء أبو الفضل عليه السلام
در حديث است كه امير المؤمنين عليه السلام در صفّين از سرزمين كربلا عبور كرد و تربت آنجا را بوييد و فرمود :
واهاً لَكِ ايَّتُهَا التُّرْبَةُ لَيُحْشَرَنَّ مِنْكَ اقْوامٌ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسابٍ « 2 »
. ايضاً در حديث است ( نفس المهموم ص 30 ) كه رسول خدا دربارهء امام حسين عليه السلام فرمود :
كَأَنّى بِهِ وَ قَدِ اسْتَجارَ بِحَرَمى وَ قَبْرى فَلا يُجارُ ، وَ يَرْتَحِلُ الى ارْضِ مَقْتَلِهِ وَ مَصْرَعِهِ ، ارْضِ كَرْبٍ وَ بَلاءٍ ، وَ تَنْصُرُهُ عِصابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمينَ ، أُولئِكَ سادَةُ شُهَداءِ امَّتى يَوْمَ الْقيامَةِ « 3 »
. ايضاً نفس المهموم ص 110 :
خَرَجَ عَلِىٌّ عليه السلام يَسيرُ بِالنّاسِ حَتّى اذا كانَ بِكَرْبَلاءَ عَلى ميلَيْنِ اوْ ميلٍ تَقَدَّمَ بَيْنَ ايْديهِمْ حَتّى طافَ بِمَكانٍ يُقالُ لَهُ المقذفان ، فَقالَ :
قُتِلَ فيها مِائَتا نَبِىٍّ وَ مِائَتا سِبْطِ نَبِىٍّ كُلُّهُمْ شُهَداءُ . هاهُنا مُناخُ رُكّابٍ وَ مَصارِعُ عُشّاقٍ ، شُهَداءٌ لا يَسْبَقُهُمْ مَنْ قَبْلَهُمْ وَ لا يَلْحَقُهُمْ مَنْ بَعْدَهُمْ « 4 »
.
هامش
( 1 ) . [ بهترين قبرى را كه در عراق زيارت مىشود زيارت كن ، و مركب خويش بران و هركه تو را بازداشت او چهارپايى بيش نيست . اى حسين چرا تو را زيارت نكنم كه خويشانم و همهء بازماندگان نزار فداى تو باد . تو را در دلهاى خردمندان محبتى است ، و خشم و تباهى بر دشمن تو باد . اى فرزند شهيد واى كه عموى تو بهترين عموها جعفر طيّار نيز شهيد است . ]
( 2 ) . بحار الأنوار ، ج 44 / ص 255 [ شگفتا از تو اى خاك پاك كه اقوامى از درون تو محشور مىشوند كه بىحساب داخل بهشت مىگردند . ]
( 3 ) . بحار الأنوار ، ج 44 / ص 298 [ گويا او را مىبينم كه به حرم و قبر من پناهنده شده ولى او را پناه ندهند ، و به سرزمين قتلگاه و شهادت خود كوچ مىكند ، سرزمين اندوه و گرفتارى . و گروهى از مسلمانان او را يارى مىدهند كه در قيامت سروران شهيدان امّت مناند . ]
( 4 ) . [ على عليه السلام از شهر بيرون شد و با مردم حركت كرد و چون به يك يا دو ميلى كربلا رسيد ، پيشاپيش آنان آمد تا به مكانى كه « مقذفان » نام داشت دورى زد و فرمود : در اينجا دويست پيامبر و دويست نوادهء پيامبر به قتل رسيدهاند كه همهء آنها شهيدند . اينجا بارانداز سواران و قتلگاه عاشقان است ، شهيدانى كه نه پيشينيانشان بر آنان سبقت جستهاند و نه آيندگان به مقام آنان رسند . ]