به اين بيان مىتوان بسيارى از معاصى كبيره را مباح بلكه مستحب كرد . مثلًا اخبار فضيلت ادخال سرور در قلب مؤمن . پس مثلًا غيبت يا بوسه و زناى با بيگانه يا لواط اگر موجب ادخال سرور بشود جايز است . » .
18 . در صفحهء 186 مىگويد :
« يكى از ثقات اهل علم يزد براى من نقل كرد كه وقتى از يزد پياده رفتم به مشهد مقدس از آن راه بيابان ( كوير ) كه مشقت بسيار دارد . در مسير منازل ، وارد قريهاى از دهكدههاى خراسان شدم قريب نيشابور . چون غريب بودم رفتم به مسجد آنجا . چون مغرب شد اهل ده جمع شدند و چراغى روشن كردند و پيشنمازى آمد و نماز مغرب و عشا را به جماعت كردند . آنگاه پيشنماز رفت بالاى منبر نشست ، پس خادم مسجد دامن را پر از سنگ كرد و برد بالاى منبر نزد جناب آخوند گذاشت . متحيّر ماندم براى چيست ؟ ! آنگاه مشغول روضهخوانى شد . چند كلمه كه خواند خادم برخاست و چراغها را خاموش كرد . تعجبم بيشتر شد . در اين حال ديدم بناى سنگ انداختن شد از بالاى منبر بر آن جماعت ، و فريادها بلند شد ، يكى مىگويد : اى واى سرم ، ديگرى فرياد از بازو ، سومى از سينه ، و هكذا گريهها و شيونها بلند شد . قدرى گذشت ، سنگ تمام و آخوند مشغول دعا شد و چراغ را روشن كردند . مردم با سر و صورت خونين و ديدهء اشكبار رفتند . پس به نزد پيشنماز رفتم و از حقيقت اين كار شنيع پرسيدم . گفت : روضه مىخوانم و اين جماعت به غير از اين قسم عمل گريه نمىكنند . لا بد بايد ( براى اينكه به ثواب گريه بر أبا عبد اللَّه برسند ) به اين نحو ايشان را بگريانم . » .
19 . صفحهء 187 :
« دوم : استقرار سيرهء علما در مؤلّفات خود بر نقل اخبار ضعيفه و ضبط روايات غير صحيحه در ابواب فضائل و قصص و مصائب ، و مسامحهء ايشان در اين مقامات ، خصوص مقام اخير چنان كه مشاهد و محسوس است . »
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 597
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٥٩٧