من درآوردى : « نوجوان اكبر من ، نوجوان اكبر من » شعار حسينى نيست . شعارهاى حسينى شعارهايى است كه از اين تيپ باشد ؛ فرياد مىكند : « أَ لا تَرَوْنَ انَّ الْحَقَّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ انَّ الْباطِلَ لا يُتَناهى عَنْهُ ؟
لِيَرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فى لِقاءِ اللَّهِ مُحِقّاً » « 1 » مردم ! نمىبينيد كه به حق عمل نمىشود و كسى از باطل روىگردان نيست ؟ در چنين شرايطى ، مؤمن ( نگفت حسين يا امام ) بايد لقاء پروردگارش را بر چنين زندگىاى ترجيح بدهد . و يا : « لا ارَى الْمَوْتَ الّا سَعادَةً وَ الْحَيوةَ مَعَ الظّالِمينَ الّا بَرَماً » « 2 » ( هر جملهاش سزاوار است كه با آب طلا نوشته شود و در همهء دنيا پخش گردد ، و اين بازهم كم است ) من مرگ را جز خوشبختى نمىبينم ، من زندگى با ستمكاران را جز ملالت و خستگى نمىبينم .
مرا عار آيد از اين زندگى * كه سالار باشم كنم بندگى
شعارهاى حسين عليه السلام شعارهاى مُحيى بود (
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ )
« 3 » .
أبا عبد اللَّه عليه السلام ، يك مصلح
أبا عبد اللَّه يك مصلح است . اين تعبير از خودش است ( انّى لَمْ اخْرُجْ اشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفْسِداً وَ لا ظالِماً و انَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْاصْلاحِ فى امَّةِ جَدّى ، اريدُ انْ آمُرَ بِالْمَعْروفِ وَ انْهى عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اسيرَ بِسيرَةِ جَدّى وَ ابى ) « 4 » . اين را حضرت در نامهاى به عنوان وصيتنامه به برادرشان محمّد بن حنفيّه - كه مريض بود به طورى كه از ناحيهء دست فلج داشت و قدرت اين كه در ركاب حضرت باشد و خدمت كند نداشت - نوشتند و به او سپردند ، چرا ؟ براى اينكه دنيا از ماهيت نهضت او آگاه شود : مردم دنيا ! من مثل خيلى افراد نيستم كه قيام و انقلابم به خاطر اين باشد كه خودم به نوايى رسيده باشم ، براى اينكه مال و ثروتى تصاحب كنم ، براى اينكه به مُلكى رسيده باشم . اين را مردم دنيا از امروز بدانند ( اين نامه را در مدينه نوشت ) قيام من قيام مصلحانه است . من يك مصلح در امت جدّم هستم . قصدم امر به معروف و نهى از منكر است ، قصدم اين است كه سيرت رسول خدا را زنده كنم ، روش علىّ مرتضى را زنده كنم . سيرهء پيغمبر مرد ، روش علىّ مرتضى مرد ؛ مىخواهم اين سيره و اين روش را زنده كنم .
هامش
( 1 ) بحار الأنوار ، ج 44 / ص 381 .
( 2 ) بحار الأنوار ، ج 44 / ص 381 .
( 3 ) . انفال / 24 .
( 4 ) . مقتل الحسين ، ص 156 .