گفت ما مىخواهيم ازدواج كنيم كه خوش زندگى كنيم ، كشتن على كه مجالى براى ازدواج و زندگى ما نمىگذارد . گفت : مطلب همين است . اگر مىخواهى به وصال من برسى بايد على را بكشى . زنده ماندى كه مىرسى ، نماندى هم كه هيچ . مدتها در شش و پنج اين فكر بود . خودش شعرهايى دارد كه دو شعر آن چنين است :
ثلاثة آلاف و عبد و قينة * و قتل على بالحسام المسمّم
و لا مهر اعلى من على و ان علا * و لا فتك الّا دون فتك ابن ملجم
مىگويد اين چند چيز را به عنوان مهر از من خواست . بعد خودش مىگويد : در دنيا مهرى به اين سنگينى پيدا نشده و راست هم مىگويد . مىگويد : هر مهرى در دنيا هر اندازه بالا باشد ، اين قدر نيست كه به حد على برسد . مهر زن من خون على است .
بعد مىگويد : و هيچ ترورى در عالم نيست و تا دامنهء قيامت واقع نخواهد شد مگر اينكه از ترور ابن ملجم كوچكتر خواهد بود ، و راست هم گفت .
آنوقت ببينيد على چه وصيت مىكند ؟ على در بستر مرگ كه افتاده است ، دو جريان را در كشورى كه پشت سر خود مىگذارد مىبيند : يكى جريان معاويه و به اصطلاح قاسطين ، منافقينى كه معاويه در رأس آنهاست ، و يكى هم جريان خشكه مقدسها ، كه خود اينها با يكديگر تضاد دارند . حالا اصحاب على بعد از او چگونه رفتار كنند ؟ فرمود : بعد از من ديگر اينها را نكشيد : « لا تَقْتُلُوا الْخَوارِجَ بَعْدى » درست است كه اينها مرا كشتند ولى بعد از من اينها را نكشيد ، چون بعد از من شما هرچه كه اينها را بكشيد به نفع معاويه كار كردهايد نه به نفع حق و حقيقت ، و معاويه خطرش خطر ديگرى است . فرمود : « لا تَقْتُلُوا الْخَوارِجَ بَعْدى فَلَيْسَ مَنْ طَلَبَ الْحَقَّ فَاخْطَأَهُ كَمَنْ طَلَبَ الْباطِلَ فَادْرَكَهُ » « 1 » خوارج را بعد از من نكشيد كه آن كه حق را مىخواهد و اشتباه كرده مانند آن كه از ابتدا باطل را مىخواسته و به آن رسيده است نيست . اينها احمق و ناداناند ، ولى او از اول دنبال باطل بود و به باطل خودش هم رسيد .
على با كسى كينه ندارد ، هميشه روى حساب حرف مىزند . همين ابن ملجم را كه گرفتند و اسير كردند ، آوردند خدمت مولى على عليه السلام . حضرت با يك صداى نحيفى ( در اثر ضربت خوردن ) چند كلمه با او صحبت كرد ، فرمود : چرا اين كار را
هامش
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبهء 60 .