در راه خدا مىكوشند و از سرزنش سرزنشگرى بيم نمىكنند .
دشمن ساز و ناراضى درست كن است . لهذا دشمنانش ، مخصوصاً در زمان خودش ، اگر از دوستانش بيشتر نبودهاند كمتر هم نبوده و نيستند .
اگر شخصيت على ، امروز تحريف نشود و همچنانكه بوده ارائه داده شود ، بسيارى از مدعيان دوستىاش در رديف دشمنانش قرار خواهند گرفت .
پيغمبر على را به فرماندهى لشكرى به يمن فرستاد . در برگشتن براى ملاقات پيغمبر عزم مكه كرد . در نزديكيهاى مكه يكى از لشكريان را به جاى خويش گذاشت و خود براى گزارش سفر زودتر به سوى رسول اللَّه شتافت . آن شخص حُلّههايى را كه على همراه آورده بود در بين لشكريان تقسيم كرد تا با لباسهاى نو وارد مكه شوند . على كه برگشت به اين عمل اعتراض كرد و آن را بىانضباطى دانست ، زيرا نمىبايست قبل از اينكه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله كسب تكليف شود تصميمى دربارهء حلّهها گرفته شود ، و در حقيقت از نظر على عليه السلام اين كار نوعى تصرف در بيت المال بود بدون اطلاع و اجازهء پيشواى مسلمين . از اين رو على عليه السلام دستور داد حلّهها را از تن خود بكَنند و آنها را در جايگاه مخصوص قرار داد كه تحويل پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله داده شود و آن حضرت خودشان دربارهء آنها تصميم بگيرد .
لشكريان على عليه السلام از اين عمل ناراحت شدند . همين كه به حضور پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله رسيدند و رسول اكرم صلى الله عليه و آله احوال آنها را جويا شد ، از خشونت على عليه السلام در مورد حلّهها شكايت كردند . پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آنان را مخاطب ساخت و گفت :
يا ايُّهَاالنّاسُ ! لا تَشْكوا عَلِيّاً فَوَاللَّهِ انَّهُ لَأَخْشَنُ فى ذاتِ اللَّهِ مِنْ انْ يُشْكى « 1 » .
مردم ! از على شكوه نكنيد كه به خدا سوگند او در راه خدا شديدتر از اين است كه كسى دربارهء وى شكايت كند .
على در راه خدا از كسى ملاحظه نداشت بلكه اگر به كسى عنايت مىورزيد و از كسى ملاحظه مىكرد به خاطر خدا بود . قهراً اين حالت دشمن ساز است و
هامش
( 1 ) سيرهء ابن هشام ، ج 4 / ص 250 .