دشمن سازى على
بحث خود را اختصاص مىدهيم به دوران خلافت چهارساله واند ماههء او . على همه وقت شخصيت دونيرويى بوده است . على هميشه هم جاذبه داشته است و هم دافعه . مخصوصاً در دورهء اسلام از اول گروهى را مىبينيم كه به گرد على بيشتر مىچرخند و گروهى ديگر را مىبينيم كه با او چندان ميانهء خوبى ندارند و احياناً از وجود او رنج مىبرند .
ولى دوران خلافت على و همچنين دورههاى بعد از وفاتش ، يعنى دوران ظهور تاريخى على ، دورهء تجلّى بيشتر جاذبه و دافعهء اوست . به همان نسبت كه قبل از خلافت تماسش با اجتماع كمتر بود ، تجلّى جاذبه و دافعهاش كمتر بود .
على مردى دشمن ساز و ناراضى ساز بود . اين يكى ديگر از افتخارات بزرگ اوست . هر آدم مسلكى و هدفدار و مبارز و مخصوصاً انقلابى كه در پى عملى ساختن هدفهاى مقدس خويش است و مصداق قول خداست كه :
يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ
« 1 » .
هامش
( 1 ) مائده / 54 .