معجزه ( 3 )
بحث ما دربارهء مسألهء معجزه و خرق عادت بود كه تقريبا بلكه تحقيقا از متواترات است كه هر پيغمبرى كه ظهور كرده و مدعى رسالت بوده است مدعى معجزه هم بوده است و مسأله معجزه را نمىشود مسكوت عنه گذاشت . شايد بعضى از افراد تنها به جنبهء منطقى مسائل اديان توجه مىكنند يعنى مسائلى كه با منطق عادى و معمولى بشر منطبق است و از بحث دربارهء مسائلى كه با منطق معمولى بشر جور در نمىآيد صرف نظر مىكنند در صورتى كه نمىشود تبعيض كرد ، بعضى از مسائلى را كه در اديان آمده است چون با علم و منطق ما جور در مىآيد بپذيريم و بعضى مسائل ديگر را نپذيريم . اگر بپذيريم همه را بايد يك جا بپذيريم و اگر هم نپذيريم هيچ چيز از آن را نبايد بپذيريم ،
نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ
نمىشود . ما مىبينيم همراه با همه مسائل منطقىاى كه در اسلام هست ( باز عرض مىكنم يعنى مسائلى كه با منطق بشر وفق مىدهد ) به طور قطع و يقين در قرآن مسائلى هست كه با منطق عادى و معمولى بشر - كه اسمش را منطق علمى مىگذارد - منطبق نيست . خود وحى كه دربارهء آن بحث كرديم از همين گونه است ، و معجزات هم كه به عنوان آيت و دليل بر صدق رسالت است ، از نظر توجيه همين طور است . دربارهء معجزه قسمتهايى را در جلسهء پيش صحبت كرديم ، حالا قسمت ديگرى را مىخواهيم عرض بكنيم و آن اين است :