حتّى تقوم الحرب بكم على ساق باديا نواجذها ، مملوءة اخلافها ، حلوا رضاعها ، علقما عاقبتها ، الا و فى غد - و سيأتى غد بما لا تعرفون - يأخذ الوالى من غيرها عمّالها على مساوى أعمالها و تخرج له الارض افاليذ كبدها و تلقى اليه سلما مقاليدها فيريكم كيف عدل السّيرة و يحيى ميّت الكتاب و السّنّة ( 1 ) .
جنگ قد علم خواهد كرد در حالى كه دندانهاى خود را نشان مىدهد . پستانهايش پر است و آماده است . شروع كار شيرين است و عاقبت آن تلخ . همانا فردا - و فردا چيزى ظاهر خواهد كرد كه او را نمىشناسيد و انتظارش را نداريد - آن حاكم انقلابى هر يك از عمّال حكومتهاى قبلى را به سزاى خويش خواهد رسانيد ، زمين پارههاى جگر خود را از معادن و خيرات و بركات براى او بيرون خواهد آورد و كليدهاى خود را با تمكين به او تسليم خواهد كرد ؛ آن وقت به شما نشان خواهد داد كه عدالت واقعى چيست ، و كتاب خدا و سنّت پيامبر را احياء خواهد كرد .
على ( عليه السّلام ) نيز از يك آيندهء عبوس و خشمناك و جنگهاى وحشتزا ياد مىكند ولى على در پايان اين شب سيه يك سفيدى ميمونى را نويد مىدهد . قرآن كريم هم مىفرمايد :
وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ .
ما از پيش اطلاع دادهايم كه وارث اصلى زمين ، بندگان صالح و شايستهء ما خواهند بود ( براى هميشه زمين در اختيار ارباب شهوت و غضب و بندگان جاه و مقام و اسيران هواى نفس نخواهد بود ) .
آرى ، اين است فلسفهء بزرگ مهدويّت ؛ در عين اينكه پيشبينى يك سلسله تكانهاى شديد و نابسامانيها و كشتارها و بىعدالتيهاست ، پيشبينى يك آيندهء سعادتبخش و پيروزى كامل عقل بر جهل ، توحيد بر شرك ، ايمان بر شك ، عدالت بر ظلم ، سعادت بر شقاوت است ؛ لهذا نويد و آرزوست .
اللّهمّ إنّا نرغب اليك فى دولة كريمة تعزّ بها الاسلام و اهله و تذلّ بها النّفاق و اهله و تجعلنا فيها من الدّعاة إلى طاعتك و القادة الى سبيلك و ترزقنا بها كرامة الدّنيا و الآخرة ( 2 ) .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 136 .
( 2 ) . از فقرات دعاى افتتاح .