طريق اهل سنّت ، پيغمبر اكرم نه مىخوانده و نه مىنوشته است .
در كتاب قصص قرآن ابو بكر عتيق نيشابورى سورآبادى كه برگرفتهاى است از تفسير وى بر قرآن و در قرن پنجم تأليف يافته و به زبان پارسى است ، جريان حديبيّه را نقل مىكند تا آنجا كه سهيل بن عمرو نمايندهء قريش به كلمهء « رسول اللّه » اعتراض كرد . مىگويد :
« گفت ( سهيل بن عمرو ) چنين نبيس : « هذا ما صالح عليه محمّد بن عبد اللّه سهيل بن عمرو . » رسول صلّى اللّه عليه گفت مر على را كه رسول اللّه بمحاى . على را از دل بر نيامد كه رسول اللّه بمحودى . هر چند كه رسول مىگفت ، على مىپيچيد . رسول صلّى اللّه عليه گفت : انگشت من بر آن نه تا من بمحايم ، زان كه رسول صلّى اللّه عليه امّى بود نبشته ندانستى . على انگشت رسول بر آن نهاد . رسول صلّى اللّه عليه بمحود ، تا چنان كه مراد سهيل بود نبشت . »
يعقوبى نيز در تاريخ خود مىنويسد : پيغمبر به على امر كرد كه به جاى « رسول اللّه » « بن عبد اللّه » بنويسد .
در صحيح مسلم نيز پس از آنكه مىنويسد على از محو كردن امتناع كرد ، مىنويسد :
« ( پيغمبر اكرم فرمود ) « فارنى مكانها » فاراه مكانها فمحاها و كتب ابن عبد اللّه . به على گفت جاى كلمه را به من نشان بده ، على نشان داد . پيامبر محو كرد و نوشت محمّد بن عبد اللّه . » ( 1 )
در اين روايت از طرفى مىنويسد پيغمبر در محو كردن از على كمك خواست ، از طرف ديگر مىنويسد پيغمبر محو كرد و نوشت . ممكن است در ابتدا به نظر برسد كه پس از محو ، خود پيغمبر اكرم نوشت ، ولى مسلّماً مقصود ناقل حديث اين است كه على نوشت ، زيرا در متن خود حديث آمده است كه پيغمبر براى محو از على كمك خواست .
از تاريخ طبرى و كامل ابن اثير و از روايت ديگر بخارى در باب الشّروط تقريباً به
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم ، ج 5 / ص 174 .