استدلال قرآن به مسألهء حيات بر توحيد ( * )
بهار و رستاخيز
سنّت عجيب زنده كردن و ميراندن از موضوعاتى است كه همواره بشر را در مقابل خود به تفكّر و تحقيق واداشته است . در قرآن مجيد اين موضوع به عنوان يك آيت عظيم الهى ياد شده . در قسمتى از آيات ، اين سنّت جاريه به عنوان آيت ذات مقدّس احديّت ياد شده ، مثل آيهء 164 سورهء بقره - كه در جلسهء پيش ( 1 ) دربارهاش بحث شد - و در بعضى از آيات ، اين موضوع به عنوان نمونهء تبديل نشئهاى به نشئهء ديگر و به عنوان رستاخيز كوچكى كه مىتواند نمونهء قيامت كبرى باشد ذكر شده ، مثل آنكه در سورهء مباركهء فاطر مىفرمايد :
« وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ النُّشُورُ »
( 2 ) ، يا در سورهء ق مىفرمايد :
هامش
( * ) . اين سخنرانى در 20 رمضان 78 مطابق 9 فروردين 38 ايراد شده است .
( 1 ) . [ مقصود بحث « قرآن و مسألهء تفكّر » است كه در كتاب بيست گفتار آمده است . ]
( 2 ) . آن خدايى كه بادها را فرستاد تا برانگيزد ابر را ؛ پس رانديم آن را به سوى سرزمين خشك و مرده ؛ پس زنده كرديم بدان آن زمين را پس از آنكه مرده بود . اينچنين است رستاخيز بزرگ . ( فاطر / 9 ) .