الدّنيا دار مجاز و الآخرة دار قرار ( 1 ) . دنيا خانهء عبور و آخرت خانهء اقامت است . آخرت است كه به دنيا معنى مىدهد ، زيرا مقصد است كه به حركت و تكاپو معنى و مفهوم مىدهد .
اگر جهان آخرت كه جهان جاودانگى است نبود ، جهان مقصد نهايى نداشت كه واقعا مقصد باشد نه « مرحله » و « منزل » ، گردش روزگار چيزى از نوع سرگشتگى بود و به اصطلاح قرآن خلقت و آفرينش ، « عبث » و « باطل » و « لعب » بود . امّا پيامبران آمدهاند كه جلو اين اشتباه اساسى را بگيرند و ما را به حقيقتى آگاه سازند كه ندانستن آن سراسر هستى را در نظر ما پوچ و بىمعنى مىكند و انديشهء « پوچى » را در مغز ما رسوخ مىدهد . با رسوخ انديشهء پوچى ، و به عبارت ديگر با پوچ پندارى ، خود ما به صورت موجودى پوچ و بىمعنى و بىهدف در مىآييم . يكى از آثار ايمان و اعتقاد به عالم آخرت اين است كه ما را از پوچ پندارى و پوچ بودن نجات مىبخشد و به ما و انديشه و هستى ما معنى مىدهد .
« پايان » .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 201 .