داشت و ديگران را به منزلهء بندگان خود مىدانست ، و از تفرقهافكنى ميان مردم كه به عناوين گوناگون ميان آنها تبعيض قائل مىشد و آنها را در برابر يكديگر قرار مىداد ، و از ذليل ساختن گروه خاصى از مردم كشور خود و كشتن پسران آنها و نگه داشتن زنانشان ( به منظور خدمت فرعون و فرعونيان ) ياد مىكند ، او را به عنوان يكى از تباهگران نام مىبرد . بديهى است كه جملهء
إِنَّهُ كانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ
اشاره است به اينكه اين گونه مظالم اجتماعى ، جامعه را از بيخ و بن بر مىكند .
ب . اتّحاد و تفرّق : در سورهء آل عمران آيهء 103 دستور صريح مىدهد كه بر مبناى ايمان و گرايش به ريسمان الهى متّحد و متّفق باشيد و از تفرّق و تشتّت بپرهيزيد ، و پس از يك آيه مىفرمايد مانند پيشينيان كه تفرّق و اختلاف كردند مباشيد . و نزديك به اين آيه است آيهء 153 از سورهء انعام .
در سورهء انعام آيهء 65 مىفرمايد :
قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ
.
بگو خداوند قادر است از بالا سر يا از زير پاى شما عذاب برانگيزد يا به شما جامهء تفرّق و گروه گروه شدن بپوشاند و خشونت بعضى از شما را بر بعضى ديگر بچشاند .
در سورهء انفال آيهء 46 مىفرمايد :
وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ
.
با يكديگر نزاع نكنيد كه نزاع داخلى سستى مىآورد و سستى شما را زايل مىكند .
ج . اجرا يا ترك امر به معروف و نهى از منكر : قرآن دربارهء ضرورت امر به معروف و نهى از منكر بسيار سخن گفته است . از يكى از آيات صريحا استنباط مىشود كه ترك اين فريضهء بزرگ در هلاكت و انهدام يك قوم مؤثّر است و آن آيهء 79 از سورهء مائده است كه يكى از علل دور افتادن كافران بنى اسرائيل از رحمت خدا را بازنداشتن يكديگر از منكرات يعنى ترك نهى از منكر ذكر كرده است :