در « كافى » كتاب الحجة ، برخى روايات نقل مىكند مبنى بر اينكه :
كلّ من دان اللّه عزّ و جلّ بعبادة يجهد فيها نفسه و لا امام له من اللّه فسعيه غير مقبول ( 1 ) .
« هر كه خدا را با عبادتى اطاعت كند و خود را به رنج اندازد اما امامى كه خدا برايش معيّن كرده نداشته باشد عملش مردود است » .
و يا اينكه :
لا يقبل اللّه اعمال العباد الّا بمعرفته ( 2 ) .
« خدا اعمال بندگان را بدون آنكه امام زمان خودشان را بشناسند نمىپذيرد » .
در عين حال در همان كتاب الحجة كافى از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مىكند كه :
من عرفنا كان مؤمنا ، و من انكرنا كان كافرا ، و من لم يعرفنا و لم ينكرنا كان ضالّا حتّى رجع الى الهدى الّذى افترض اللّه عليه من طاعتنا ، فان يمت على ضلالته يفعل اللّه ما يشاء ( 3 ) .
« هر كه ما را بشناسد مؤمن است و هر كه انكار كند كافر است و هر كه نه بشناسد و نه انكار كند « راه نايافته » است تا بازگردد به راه هدايت ، اگر به همين حال بميرد از كسانى است كه كارش واگذار به خداست
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
» .
محمد بن مسلم مىگويد :
در خدمت امام صادق بودم ؛ من در طرف چپ آن حضرت نشسته بودم و زرارة در طرف راست آن حضرت نشسته بود . ابو بصير وارد شد و پرسيد : چه مىگويى دربارهء كسى كه در خدا شك كند ؟ امام فرمود :
- كافر است .
- چه مىگويى دربارهء كسى كه در رسول خدا شك كند ؟
- كافر است .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 1 ، ص 183
( 2 ) . كافى ، ج 1 ، ص 203
( 3 ) . كافى ، ج 1 ، ص 187