جزاى عمل
يكى از مسائلى كه در بحث عدل الهى بايد مطرح گردد ، مسألهء مجازات اعمال در آخرت است . معاد و رسيدگى به اعمال نيك و زشت ، و پاداش و كيفر دادن به نيكوكاران و بدكاران ، خود از مظاهر عدل الهى است . معمولا يكى از دلائلى كه براى اثبات معاد اقامه مىشود اين است كه چون خدا عادل و حكيم است ، اعمال بشر را بىمحاسبه و پاداش و كيفر نمىگذارد .
امير المؤمنين ( عليه السلام ) مىفرمايد :
« و لئن امهل اللّه الظّالم فلن يفوت اخذه و هو له بالمرصاد على مجاز طريقه ، و بموضع الشّجى من مساغ ريقه » ( 1 )
« ممكن است خدا ستمگر را مهلت دهد ولى هرگز او را بىكيفر رها نمىكند ، وى بر سر راه ستمگر كمين كرده و همچون استخوانى كه در گلو گير كند راه را بر او مىبندد » .
بحث ما در اين بخش ، دربارهء اثبات معاد از طريق عادل بودن خدا نيست .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة ، خطبه 96