شمش ما در خيمهاى كه در سرخس بهپا كردى ، زير شنها مفقود شده است ؛ به آنجا بازگرد و شمش را بردار و در سفر آتى آن را بياور ، ولى مرا نخواهى ديد ! » وى به همين ترتيب عمل مىكند ، و در سفر بعد مواجه با وفات « ابن روح » و جانشينى « على بن محمد سمرى » مىشود . وقتى به حضور « سمرى » مشرّف مىشود ، وى شمش مزبور را از او طلب مىكند ! و او نيز آن را تقديم مىدارد . 7206712 خ 0 318 خ
جلوههاى ديگر بروز خوارق عادات از سفراى ناحيه مقدّسه ، در منابع روايى به صورتهاى گوناگون نقل شده است . قبلا نقل كرديم كه « ابن روح » در يك مورد ، با زنى از شيعيان آوه ، به لهجه فصيح آوجى سخن گفت . 8206712 خ 0 319 خ به روايت صدوق ، در موردى ديگر ، زنى در بغداد درباره سفير و باب حضرت حجت عليه السّلام از شيعيان سؤال مىنمود ؛ آنان نيز ، وى را به نزد « ابن روح » رهنمون شدند . آن زن براى يقين به صدق دعوى بابيّت توسط « ابن روح » از او سؤال كرد : « اى شيخ ، بگو چه چيزى به همراه دارم ؟ ! » « ابن روح » نيز در پاسخ گفت : « آنچه همراه دارى را به دجله بينداز و به اينجا بازگرد تا تو را از آن خبر دهم ! » . زن نيز همين كار را كرده و به نزد وى بازگشت . « ابن روح » در مقابل بهت و حيرت حاضران ، از جمله آن زن ، به كنيزش امر كرد كه حقّه را حاضر كند ! ( حقّه ظرفى است از چوب يا غير آن ، كه در آن مرواريد و جواهراتى نهند ) سپس حقّه را به آن زن نشان داده و فرمود : « اين همان چيزى است كه در دجله انداختى ! آيا از محتويات درونش خبر دهم يا خبر مىدهى ؟ ! » زن گفت : « شما خبر دهيد ! » ابن روح گفت : « در اين حقّه دو دستبند طلا و يك انگشترى بزرگ ، كه جواهرى در آن بهكار رفته ، و دو نگين كه يكى فيروزه و ديگرى عقيق است ، موجود مىباشد ! » هنگامى كه در حقّه را گشودند ، محتويات آن را دقيقا مطابق با گفته ابن روح يافتند ! آن زن و بعضى از حضّار ، از ديدن اين صحنه بىهوش گشتند ! 9206712 خ 0 320 خ
پاسخگويى امام عليه السّلام يا سفراى عصر غيبت ، به نامههاى سفيد كه فقط فرستنده آن از آنچه با قلم بىجوهر بر روى آن نوشته بود ، اطلاع داشت ، از ديگر خوارق عادات مربوط به سازمان وكالت بوده است . در مواردى ، اين قضيه موجب ارشاد افراد غير معتقد به حقانيت دعوى سفرا ، و حصول يقين در آنان نسبت به اين امر مىشده است . به روايت شيخ طوسى ، « حسن بن على وجناء » كه در عصر « ابن روح » از وكلاى ناحيه مقدّسه بود ، به همراه « محمد بن فضل موصلى » كه منكر بابيّت « ابن روح » بوده به بغداد
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 254
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص٢٥٤