باب دوم در جفاى قريش و ساير كفّار با حضرت سيد ابرار عليه صلوات اللّه الملك الجبّار و شهادت حمزه و جعفر طيّار
حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله مىفرمايد : كه « إنّ أعظم الجزاء مع اعظم البلاء » به درستى كه بزرگى جزا مترتّب بر بزرگى بلاست هر كه را بلا عظيمتر تحفه جزائى او جسيمتر هر كه را جگر از زخم تيغ عنا ، ريشتر مرهم راحت جراحتش از دار الشفاى عطا ، بيشتر .
اى عزيز ! يكى از نظرات عواطف ربّانى و فتوحات مواهب سبحانى آن است كه بنده را به شرف محبّت خود به نوازد و پرتو التفات ، از مطلع يهبهم بر دل بىغل وى اندازد و نشانه دوستى آن بنده ابتلا است به صنوف بليات و امتحان به ضروب محن و اذيّات ، يحيى بن معاذ رازى ( قدس سرّه ) در مناجات خود مىگفت : « الهى هر كه از اهل دنيا كسى را دوست دارد و خواهد كه او را نوازش نمايد ابواب نعمت و راحت به روى بگشايد ، و تو هر كه را دوست دارى خواهى كه به انواع بلا مبتلا سازى و به آتش محنت و عنا بگذارى . باران مشقت بر او بارانى ، و غبار حسرت و ملال بر فرق احوال او افشانى هاتفى آواز داد كه ندانستهاى ، كه نصيب دوستان ما آتش جانسوز است و بهره محبّان ما از كمان قضا ناوك دل دوز ؟ ما هر كه را دوست داريم عساكر نوايب و مصايب بر او گماريم تا روى توجه او از مخلوق برگردانيده به سوى خود آريم تا چون متوجّه