مىخواهم كه تا قيامت اين ارّه را مىرانند و مرا به دو پاره مىبرند و ديگر باره پيوند مىكند آرى هر كه لذّت بلا دريابد از هيچ محنتى و مشقتى روى برنتابد .
در بلا لذّتى است پنهانى * ناچشيده كسى كجا داند
و آنكه او لذّت بلا يابد * درد را بهتر از دوا داند
امّا جمعى كه يحيى را نزد ملك بردند چون به درگاه رسيدند فرمان در رسيد كه هم در بيرون به قتل رسانيد و سر او را برداريد آن سنگين دلان جفاكار يحيى معصوم مظلوم را بياوردند و سر مبارك او را در طشتى بريدند و خونى كه در آن طشت جمع شد در چاهى ريختند آن خون در آن چاه به جوش آمد و حق سبحانه بخت النّصر بابلى را يا طيطوس رومى را بر ايشان گماشت تا هفتاد هزار كس از گروه بنى اسرائيل را به كشت تا آن خون از جوش فرو نشست .
در شواهد از امام زين العابدين عليه السلام نقل كردهاند كه در وقت توجه به كوفه به هيچ منزلى نرسيديم و كوچ نكرديم كه امام حسين عليه السلام ذكر يحيى بن زكريا نكرده باشد يك روز فرمود كه از خوارى و بىاعتبارى دنيا يكى آن است كه سر يحيى بن زكريا عليهما السلام را به زن نابكارى از نابكاران بنى اسرائيل هديه فرستادند .
سعيد بن جبير از ابن عباس رضى اللّه عنه روايت كرده است كه وى گفت به رسول صلى اللّه عليه و آله وحى آمد كه به جهت قتل يحيى بن زكريا هفتاد هزار كس را بكشتيم و براى فرزند تو دو بار هفتاد هزار كس را بخواهيم كشت و روايتى ديگر هست كه براى خون جگرگوشه رسول هفتاد بار هفتاد هزار كس را بكشيم و چنين بود آنچه مختار بن أبى عبيده ثقفى و مسيّب بن قعقاع خزاعى و ابراهيم بن مالك اشتر نخعى و هفتاد و سه تن كه خروج كردند و هر يك از ايشان چندين مروانى را هلاك كرد و دود استيصال از تخمه مروانيان برآورد و حضرت خاقانى صاحب قرانى قطب السلطنه و الدّنيا و الدّين امير تيمور گوركان « 1 » كه جد اعلى حضرت سلطنت پناهى مرشدى است به طريقه انتقام با
هامش
( 1 ) - يكى از مؤلّفين نصارى موسوم به رزق اللّه منقريوس ، در تاريخ دول اسلام نوشته است ( تيمور از بزرگترين مردان جهان بود در علو همت و صبر در سختىها و جهانگشائى بزرگتر از او