مهدى موعود ، با الفاظى مانند ، موعود ، قائم ، غائب ، مهدى نام برده مىشد . در اين عصر علاوه بر آنها ، تعبير به « امام عصر » در بسيارى از سرودهها متداول مىگردد .
عبرتها و درسهاى عاشورا در اكثر اشعار فراموش گرديده است و پيروزى زيباى حقيقت حسين ( ع ) بر باطل به چشم شاعر نمىآيد .
قداست مولد و دفن امام حسين ( ع ) :
عمق جنايت در واقعهى عاشورا ، آنگاه محسوستر است كه خاستگاه اهل بيت ( ع ) كه مهبط وحى و دامان رسول اكرم ( ص ) بوده است به خوبى براى مخاطب تبيين مىشود ، اين امر از شيوههاى مشهود در شعر اين عصر است .
حسن قفطان ( م 1277 ه . ق ) در ترسيم صحنهى جانخراش عاشورا حضور فرضى آباء حضرت و عكس العمل آنان را در مشاهدهى مظلوميت و پارهپاره شدن فرزندشان تصوّر مىكند . « 1 »
حيدر الحلّى ( م 1304 ه . ق ) كه از شعراى اواخر قرن سيزده مىباشد و شعرش سرآمد بسيارى از اشعار حسينى است ، و اوست كه طليعهى در حركتهاى نو در شعر معاصر حسينى مىباشد در اين زمينه ابو سفيان را خطاب قرار مىدهد و حسن سلوك پيامبر ( ص ) را با او متذكّر مىشود . او از اينكه خون پاكان اهل بيت ( ع ) در جواب رفتار نيك پيامبر ( ص ) بر زمين مىريزد ، متعجّب است .
در اشعار اين عصر ، رقابت كربلا با مكّه و قبر حسين ( ع ) با كعبه خودنمايى مىكند و مكّه بدون كربلا نامفهوم مىنمايد . « 2 »
آسمانهاى هفتگانه نيز در مقابل اين زمين كرنش مىكنند و طور سينا خود را در آنجا مىيابد چراكه اين سرزمين ، پيكر كسى را در آغوش گرفته كه هستى بهواسطهى او هستى يافته است « 3 » .
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعه ؛ ج 5 ، ص 200 .
( 2 ) - امام حسين در شعر معاصر عربى .
( 3 ) - ادب الطف ؛ ج 6 ، ص 9 .