وصف اينكه ، كسانى چون على بن مقّرب شدت اندوه در مصيبت حسين ( ع ) را علامت تشيع مىداند . « 1 » شاعرانى مانند ابن سناء الملك در اين اندوه شيعه و سنّى را شريك مىدانند . « 2 » ابن ابى الحديد معتزلى نيز آنچنان بر عاشوراييان مىگريد كه گويا همه اعضاى او بر اين مصيبت اشك مىريزد .
اميد ثواب در مرثيهسرايى :
اين انگيزه در عصرهاى گذشته نيز وجود داشت ، اگرچه به دليل قوت ساير انگيزهها در مرتبهى ضعيفترى قرار داشت و در اشعار به صراحت مطرح نمىگرديد . در اين دوره اين عامل قوت مىگيرد بهگونهاى كه گاه شاعر مرثيهى خويش را شفيعى براى روز جزاء و عاملى براى بخشش گناهان مىشمارد . لذا با ذكر نام خويش در قصيده آن را براى عرضه در روز محشر نشانه گذارى مىكند .
مغامس بن داغر پس از رثاى حسين ( ع ) از خوف گناهان خويش به دامان اهل بيت ( ع ) پناه مىآورد . « 3 »
هامش
( 1 ) - ادب الطف ؛ ج 4 ، ص 31 .
( 2 ) - همان ، ص 17 .
( 3 ) - امام حسين در شعر معاصر عربى .