ودر كشف الغمة از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : آن حضرت در سال دهم هجرت به عالم بقا رحلت نمود واز عمر شريف آن حضرت شصت وسه سال گذشته بود ، چهل سال در مكة ماند تا وحى بر أو نازل شد وبعد از آن سيزده سال ديگر در مكة ماند وچون به مدينه هجرت نمود پنجاه وسه سال از عمر شريفش گذشته بود وده سال بعد از هجرت در مدينه ماند ووفات آن حضرت در روز دوشنبه دوم ماه ربيع الأول واقع شد « 1 » .
مؤلف گويد كه : به اين قول كسى از علماى شيعه قائل نشده است وشايد محمول بر تقيه بوده باشد .
وأيضا در كشف الغمة روايت كرده است كه : عمر شريف آن حضرت شصت وسه سال بود ، با پدر خود دو سال وچهار ماه ماند ، وچون عبد المطلب وفات يافت هشت سال از عمر شريفش گذشته بود وبعد أو عمّ أو أبو طالب كفالت وحمايت أو مىنمود . وبعضي گفتهاند كه : چون پدر آن حضرت وفات يافت هنوز آن حضرت متولد نشده بود ؛ وبعضي گفتهاند كه در وقت وفات پدر خود هفتماهه بود . وچون شش سال از عمر شريفش گذشت مادرش به رحمت الهى واصل شد ، وچون عمّ أو أبو طالب به رياض جنت رحلت نمود از عمر آن حضرت چهل وشش سال وهشت ماه وبيست وچهار روز گذشته بود ، وبعد از أو به سه روز حضرت خديجة از دنيا رحلت نمود ، پس به اين سبب آن سال را « عام الحزن » گفتند . وآن حضرت بعد از بعثت سيزده سال در مكة ماند پس سه روز يا شش روز در غار پنهان بود وبعد از آن بسوى مدينه هجرت نمود ، ودر روز دوشنبه يازدهم ربيع الأول داخل مدينه شد وده سال در مدينه ماند پس در بيست وهشتم ماه صفر به رحمت خالق قضا وقدر فايز گرديد در سال دهم هجرت « 2 » .
وقطب راوندى از ابن عباس روايت كرده است كه : روزى أبو سفيان لعين به خدمت
هامش
( 1 ) . كشف الغمة 1 / 13 - 14 .
( 2 ) . كشف الغمة 1 / 15 - 16 ودر آن بجاى سال دهم هجرت ، سال يازدهم ذكر شده است .