ابن بابويه به سند معتبر از أبى امامه روايت كرده است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود كه : خوشا حال كسى كه مرا ببيند وايمان آورد به من ؛ پس هفت مرتبه گفت : خوشا حال كسى كه مرا ببيند وايمان آورد به من « 1 » .
به سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است : أصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم دوازده هزار نفر بودند : هشت هزار نفر از مدينه ، ودو هزار نفر از أهل مكة ، ودو هزار نفر از رهاكردهها وآزادكردهها ويكى از ايشان قدرى نبودند كه به جبر قائل باشند ، ومرجى نبودند كه گويند ايمان همه كس به يك قسم است ، وحروري نبودند كه أمير المؤمنين عليه السّلام را ناسزا گويند ، ومعتزلي نبودند كه گويند خدا را در عمل بنده هيچ دخل نيست ، ودر دين خدا براي خود سخن نمىگفتند ، ودر شب وروز گريه مىكردند ومىگفتند : خداوندا ! روحهاى ما را قبض كن پيش از آنكه خبر شهادت حضرت امام حسين عليه السّلام را بشنويم ؛ وبه روايت ديگر : پيش از آنكه نان ميده بخوريم « 2 » .
وبه سند ديگر از رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : خوشا حال كسى كه مرا ديده باشد ، وخوشا حال كسى كه كسى را ديده باشد كه أو مرا ديده باشد ، وخوشا حال كسى كه كسى را ديده باشد كه أو كسى را ديده باشد كه أو مرا ديده باشد « 3 » .
مؤلف گويد كه : اين حديث از طريق مخالفان است ، وشك نيست كه در اين فضيلت ، ايمان شرط است .
هامش
( 1 ) . خصال 342 .
( 2 ) . خصال 639 - 640 .
( 3 ) . امالى شيخ صدوق 327 .