وحال آنكه دلهاى ايشان پراكنده است ، اينها به سبب آن است كه ايشان گروهى چندند كه تعقل نمىكنند يا صاحب عقل نيستند » .
كَمَثَلِ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِيباً ذاقُوا وَبالَ أَمْرِهِمْ وَلَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
« 1 » « مانند آنان كه بودند پيش از ايشان به نزديكى چشيدند بدى عاقبت كار خود را وايشان راست عذابي دردآورنده » . علي بن إبراهيم گفته است : مراد از آنها بنى قينقاعاند كه بزودى به غضب خدا ورسول گرفتار شده بودند ، وگفته است كه : پس حق تعالى مثلي زد براي عبد اللّه بن ابىّ وبنى نضير وفرمود
كَمَثَلِ الشَّيْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ
« 2 » يعنى : « مثل ايشان مانند مثل شيطان است كه گفت انسان را : كافر شو ، پس چون كافر شد گفت : من بيزارم از شما بدرستى كه من مىترسم از خداوندى كه پروردگار عالميان است » .
پس علي بن إبراهيم در تتمهء اين قصه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه :
چون رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم برگشت وخواست كه غنيمتهاى بنو نضير را در ميان صحابه قسمت كند هر چند مال آن حضرت بود أنصار را ميان دو چيز مخيّر فرمود ، زيرا كه وقتي كه حضرت به مدينه آمد مقرر فرمود كه أنصار ومهاجران را در خانه وأموال خود شريك كنند وايشان را در خانههاى خود جا دهند وخرج ايشان را متحمل شوند ، در اين وقت حضرت فرمود : اگر مىخواهيد اين غنيمت را مخصوص مهاجران گردانم وايشان را از خانههاى شما بيرون مىكنم كه به خرج خود باشند وبا شما كارى نداشته باشند واگر خواهيد ميان همه قسمت مىكنم كه باز در خانههاى شما باشند وشما متحمل مؤونهء ايشان باشيد ؛ گفتند : مىخواهيم ميان ايشان قسمت كنى . حضرت غنيمت را ميان مهاجران قسمت كرد وايشان را از خانههاى أنصار بيرون كرد وبه احدى از أنصار چيزى نداد مگر سهل بن حنيف وأبو دجانة كه ايشان اظهار پريشانى كردند وبه اين سبب
هامش
( 1 ) . سورهء حشر : 15 .
( 2 ) . سورهء حشر : 16 .